Weer terug in Fécamp en het is redelijk mooi weer. De zon schijnt en het is al weer een tijdje droog. Ik ben vanochtend uiteindelijk pas terug gekomen en ik heb bij Marleen in Roean geslapen. Af en toe vond ik dat een goed idee maar af en toe ook niet dan had ik het erg moeilijk zo naast haar te zijn aan tafel of in bed. Nog steeds geen seksuele aantrekking blijkbaar als we samen in bed zijn of met onze relatieve naaktheid geconfronteerd worden. Ik vraag me af in hoeverre ze al bij me weg is en vanaf wanneer en misschien ook met wie. Een jonge man die lijkt iets met voetballen te maken te hebben. (Ik heb op haar computer in de history gekeken en trof daar enkele sites van footpassion aan en die gingen over kinder trainingskampen en één daarvan eindigde gisteren, ik dacht dat is misschien haar nieuwe jonge vriend (30) ik geloof dat zij me zijn leeftijd had gegeven)
Natuurlijk zal ik er wel weer helemaal naast zitten.

Ineens vanochtend nadat ik haar naar haar werk had gebracht rond een uur of zeven, ze was te laat opgestaan, ze was weer ingeslapen na dat de wekker was afgelopen, vond ik het allemaal zo onrechtvaardig na al die moeite die ik had gedaan en zonder resultaat uiteindelijk dat een ander nu met de eventuele vruchten zou weglopen. Vruchten die ik niet mocht plukken en inderdaad onze seksuele relatie maakt daar ook deel van uit maar is niet de enige. Ook al die andere dingen die ik niet aankon: haar dominantie, haar boosheid en intolerantie mij aangaande en het feit dat ik de laatste persoon was waarvan ze dingen aannam het moest altijd van een hogere instantie komen wilde het bestaansrecht hebben in haar haar ontevredenheid, haar niet kunnen genieten van dingen (behalve eten en over eten praten). Ik zag haar ineens sereen bij die ander, en liefdevol en tevreden met haar hoofd op zijn schouder en glimlachend vertelde ze mij “ ja ik weet het niet bij hem voel ik me gelukkig” Van hem kon ze wel dingen accepteren en aannemen, liet ze zich wel domineren vond ze wel die rustige plaats aan zijn zijde. Omdat ze de juiste taal spreken en hij zich uit op huidige wijze. Alles wordt duidelijk. Nu vind ze het fijn om af en toe gedomineerd te voelen en voelt ze zich daar geborgen en beschermd door.

Het is niet eerlijk. Misschien scheldt hij haar wel de huid vol en verteldt hij haar zijn waarheid op krachtige wijze. Misschien is ze wel een beetje bang voor hem en doet ze alles om hem in een goede stemming te brengen en heeft ze zich uiteindelijk ontpopt tot een heel andere en heeft ook seks nu een ware betekenis voor haar.
Ik vind het echt oneerlijk, there is no justice, natuurlijk, maar dat beeld kon ik even niet laten varen.
Toen dacht ik terug in de auto vanochtend. Het is allemaal uit de hand gelopen op het moment dat ik naar Nederland ben gegaan ondanks dat ik dacht dat het zelfs voor onze couple een goede move kon zijn. Zij heeft het blijkbaar als een afwijzing ervaren. Een afwijzing om bij haar in de buurt te wonen en ik dacht dat het een goede mogelijkheid was voor haar om een beetje afstand te nemen en iets aan zichzelf te ontwikkelen en misschien een zetje zou zijn dat ze aan haar zelf zou gaan werken (een analyse of zo).

Nu net bedenk ik me dat een andere niet al te lange relatie met een andere man haar eventueel ook duidelijker zou kunnen laten maken waar er dingen zijn die niet echt in orde zijn.
Maar daar dacht ik vanochtend niet aan. Toen dacht ik dat ik eventueel wel terug kon komen naar Roean dat ik in Nederland momenteel nog geen vaste afspraken heb behalve het tennis en dat ik toch eventueel van plan was om terug naar Roean te gaan na mijn probeersels in het Hollandse misschien na de zomer. En misschien nog een kort verblijf in Spanje. Er vanuitgaande dat ik daar toch niets zou vinden om me te instaleren en zo ja dan zou ik proberen of Marleen mee zou komen of later na haar opleiding zou komen of wat weet ik.
Ik stelde het voor aan haar toen ik haar eerst had gevraagd of het voor ons nu helemaal over was of ze inmiddels helemaal in een ander leven met een andere man was getreden of dat er eventueel voor ons nog wat te doen zou zijn. Ze zei dat ik moe was van al die jaren proberen etc.
Maar ze kon me niet echt een antwoord geven. Ik hoorde wel haar tranen aan de andere kant. Geen goed teken vermoed ik.

Later bedacht ik me dat ik ook haar deze romance zou kunnen laten beleven en haar een andere tijd met een ander te gunnen. Gewoon een beetje leven buiten mij om. En hoewel ik voorheen niet de indruk had dat ze daar een voorstander van was kan het zijn dat ze dat nu wel wil en dus vooral nu geen beslissing nemen.
Ook begon ik ineens toen ik het uitgesproken had te twijfelen aan mijn voorstel. Wilde ik dat wel, zou het ooit goed kunnen worden tussen ons, zou zij kunnen veranderen en zou ik kunnen veranderen en met minder vrijheid door het leven gaan. Heel even dacht ik dat het misschien opzettelijk was en dat ik erin geluisd werd. Of dat het gewoon een machtsstrijd was die zij per se moest winnen.
Kortom ik weet het even niet meer. Heel veel dingen blijven, eigenlijk alle redenen waarom me het uitgemaakt hebben (de redenen waarom ik het uitgemaakt heb in ieder geval) het enige waarvan ik een moment van doordrongen was, was dat er andere redenen waren waarom ik toch steeds weer probeerde het aan elkaar te plakken tussen ons en in mij, dat ik blijkbaar toch op een wat kinky manier van haar hou en meer om haar geef dan ik wil toegeven en misschien goed voor me is. Niets redelijks maar sentimenteel en onlogisch.

Het is zondag meer dan ooit weet ik niet wat ik op korte termijn ga doen of hoor ik te zeggen minder dan ooit weet ik waar ik heen ga. Weer terug naar Nederland en voor hoe lang of weer terug naar Frankrijk maar waar en hoe en onder welke omstandigheden.
Straks maar even naar de caravan een siësta houden en bij komen van de emoties,
Net was ik nog bij Anne en Hicham en ik heb ze op de hoogte gebracht van onze situatie.
Anne vertelde me van haar problemen na de operatie en hoe ze er bijna in gebleven was door dikke ontstekingen in haar buik die niet onderkend waren.
Hicham had een koeskoes gemaakt op de manier van bij hem thuis en het was heerlijk.
Het is vier uur, het waait hier op de boulevard maar de zon blijft schijnen.
Marleen werkt tot vijf uur.

Het is inmiddels negen uur in de avond of liever half tien. Ik heb besloten er nog maar even op uit te gaan. Alles behalve deprimeren in mijn caravan onder het hevige onweer. Winnie sprong op het bed en was er niet meer af te slaan. Uiteindelijk ging hij er toch af toen het ergste voorbij leek.
Even was ik bang dat de bliksem in zou slaan en vatte ik het plan op om in de auto te gaan zitten en dan zouden we Boy en ik in volledige veiligheid zijn. Aan de andere kant dacht ik dat kan er ook nog wel bij houwel ik toch uiteindelijk niet wilde doodgaan. En Boy was er natuurlijk ook.
Het is donker aan het worden tot een uur of negen heb ik sms –en geschreven aan Marleen maar de laatste drie kwartier antwoordde ze niet. In mezelf had ik al min of meer uitgemaakt dat ze met haar nieuwe boyfriend was maar dat zeg ik natuurlijk niet. Daarvoor had ze al een half uur niet geschreven of langer en had ze me om 8 uur eigenlijk al goede nacht gewenst. Nou wil ik wel dat ze moe was na een dag werken maar dat was het natuurlijk niet, ik denk dat ze uit eten is met haar bink. Ik ben natuurlijk jaloers om alles wat niet ging en waar die ander dan natuurlijk keurig overheen stapt en de eventuele nacht die ze doormaken waar ik nauwelijks nog uitzicht op had de laatste tijden en alle moeite die ik gedaan heb nauwelijks gecompenseerd en dan toch zo gehecht zijn aan haar. Het valt niet mee. En ik ben ook zo alleen. Ik ben nergens en met niemand.
Het zijn weer tijden van eindeloos jammeren in mijn dagboek.
Ik kan er niets aan doen, ik zie af.

Het antwoord op mijn vraag/voorstel kwam niet echt ze wist niet wat ze besluiten moest maar ergens suggereerde ze wel dat ze afscheid had genomen sinds we het uit hadden gemaakt, twee maanden geleden. Drie weken geleden volgens de laatste informaties heeft ze haar vriend ontmoet. Het komt me zo voor dat er al eerder dingen in het vat zaten gezien haar houding sinds ik weg naar Nederland was (maar elke 2 weken terug kwam om haar te verzekeren dat we samen waren. Niet veel anders als toen ik in Yport zat en zij in Rouen). En dat terwijl ik dacht dat ze nauwelijks in mannen geinteresseerd was en voor mij nooit iemand gehad had en eventueel nog een probleem met seksualiteit had.
Het doet er natuurlijk allemaal niet toe, zo loopt het en zo is het gelopen,. Ik begrijp alleen niet zo goed waarom zo’n pijn heb en dat het allemaal zo anders zit als ik dacht.
Het is ook waar dat ze zich nooit echt duidelijk uitspreekt ook nu weer en dat ergert me nu. Dat ziet me ook weer in een positie die ik natuurlijk van vroeger kende en waar ik toen onder geleden heb als kind. En dan het sentiment dat onze intieme werelden zich niet helemaal op hetzelfde speelbord vinden. Ergens denk ik dat zij er geen behoefte aan heeft te weten waar het mijne zich afspeelt en dat ze bewust of onbewust het hare niet prijs wil geven.

Schrijven schrijven de pijn wegschrijven de tranen wegschrijven voor ze vallen. Want eigenlijk wil ik haar niet kwijt en is ze nog steeds mijn wereld. Ik kan haar nog niet loslaten zonder haar ben ik nergens meer. In Nederland ben ik nog verloren en in Frankrijk dacht ik nog thuis te zijn bij haar maar ondanks dat ik alles hier ken en herken en reperes heb heeft het zonder haar niets of nauwelijks nog wat. Een andere wereld heb ik niet. Allemaal gestrande schepen op mijn steenstrand.
Kon ik maar weer dichter zijn kon ik maar weer voelen en leven als lang geleden. Marleen heeft me daarin niet geholpen integendeel haar wereld is alles behalve lyrisch haar wereld is administratief en organiseren soms vermoed ik bloed en hart maar vaak ook twijfel ik daaraan en weet ik zeker dat zij daar niet naar toe wil alsof er iets fouts op haar zou staan te wachten daar.
Ik heb het geprobeerd haar mee te nemen en samen zouden we haar angsten kunnen overwinnen en hand in hand daar heen kunnen naar die warme menselijke plaats maar steeds meer leek ze daar vooral geen behoefte aan te hebben. En werd ik alleen maar lastig.

Ik wilde haar daar ontmoeten en haar echte ik kussen maar het heeft niet zo mogen zijn. Ze voelt zich beter aan de oppervlakte, aan de buitenkant en kan zich alleen met de vorm bezighouden op lange termijn. Er is een moment dat je op moet houden want dan wordt de weerstand alleen maar groter. Maar ik kon niet toezien hoe ze het allemaal onbenut liet al die hulp en indicaties waar ze in eerste instantie misschien wel wat hat maar wat haar nu alleen maar irriteerde.
En nu blijf ik met dat warme gevoel dat ik voor haar in mijn hart zitten opnieuw een wees, schrijnender nog dan toen ik bij haar was, toen kon ik er nog in geloven, mezelf dingen wijsmaken of me er van overtuigen dat het zou veranderen als er iets zou veranderen. Maar ik weet niet meer wat.
Vanochtend dacht ik even nog iets te vinden maar het was doodgeboren. Zij was er niet meer.
Nu ben ik zo alleen en weet ik dat het weer een zware nacht zal worden. Ik weet niet echt of ik het overleven ga en hoe ik dat zou moeten doen. Eerst een film kijken die ze voor me gedownload heeft op mijn nieuwe harddisk (altijd dingen voor me aan het regelen en daar een dominerend controlerend gevoel opdoend? Een vergeten schuldgevoel of impotentie te compenseren??)
Maar daarna? Die oneindige eenzaamheid, die allesoverheersende leegte. De nacht en het donker.

Nu zit ik nog hier met allemaal mensen om me heen die voetballen kijken of gezellig aan tafeltjes samen zitten te zijn. Maar straks alleen, zonder iets om naar uit te kijken of naar toe te gaan of aan te denken. Geen vooruitzichten, geen kunst geen niks.
Boy naast me als enig levend wezen in het heelal.
Natuurlijk ben ik nu ook al alleen maar ik heb afleiding en ik hoef nog niet aan alles wat voorbij is met Marleen te denken.

Ik denk aan Eliotte Ness die me misschien binnenkort leest en me misschien niet herkend in deze gemoedstoestand en niet begrijpt maar het doet me goed te denken dat ze het wel op een dag zal lezen en hoewel het niet met haar belevingswereld overeen zou komejn, er toch iets mee kan misschien. Dat geeft me een beetje steun. Het troost me te weten dat ze zal luisteren. En misschien raakt het toch een donker hoekje in haar gevoelswereld.

Van Marleen krijg ik geen smsjes meer (lijkt op sm(oe)sjes niet waar!)
Ik denk er maar even niet aan wat ze aan het doen zou zijn, het is half elf. Slapen?
Goede nacht!

Het liefst zou ik niet op willen houden met schrijven en doorgaan tot het over zou gaan, als een pijnstiller die je constant moet blijven innemen maar het gaat natuurlijk niet over alleen met schrijven. Er moet tijd overheen maar tijd heb ik niet tot vanavond. Vanavond kan ik alleen maar voelen, het diepe kreunen van mijn steeds oudere en geblesseerde hart.