De volgende morgen regen in regen en nog vraag ik me af hoe ik de nacht ben doorgekomen. Op een gegeven moment was ik zo moe dat ik uiteindelijk na verschillende pogingen series te kijken die Marleen voor me had verzameld de vorige dag bij haar met min of meer succes (ik herkende de dingen waarover ze me verteld had maar ik voelde alleen maar ons verschil in die series, ik kon er niets mee en ik voelde me er misselijk bij en dat kwam niet alleen door het geweld daarin)
En daarna hoe ik de morgen ben doorgekomen.
Het is pas 8 uur maar ik ben al sinds half zeven wakker. Ik wist niet wat te doen om mijn gedachten en de pijn te vermijden maar ik kon niets doen. Buien kwamen en gingen en ik zat stil op mijn bed. Boy keek me in eerste instantie aan maar ging er later maar bij liggen zijn hoofd op zijn voorpoten.
Ik weet echt niet wat ik ga doen. Ik heb de indruk dat ik nergens heen kan. Dat ik nergens meer thuis ben. Hier in mijn caravan is het alsof ik op een landelijk vliegveld woon waar geen vliegtuig meer van opstijgt al sinds jaren.
Ik wilde vluchten maar waar heen, in Nederland ben ik ook niet thuis of nog niet en ik heb daar niets om naar uit te kijken.
Gisternacht dacht ik dat ik niet zou overleven. Hoe het zou eindigen wist ik niet maar ik zag niet hoe ik uit dat zwarte gat terug zou kunnen klimmen.
Nu zie ik het nog steeds niet maar het is licht en even regent het niet meer.
Ik weet dat ik in slaap viel hopend op een signaal van iemand in principe Marleen maar ik had ook elloitte een smsje gestuurd en die reageerde gelukkig. Dat deed me goed even haar aanwezigheid te voelen en me iets minder verloren te voelen. Marleen was te druk met slapen of zich met haar nieuwe man bezig te houden. Ik kon niet anders dan er af en toe aan denken maar vooral niet meer haar in mijn wereld te hebben leek alle grond onder me weg te hebben gehaald.
Om een uur of acht beslooot ik maar een koffie te halen in een kafe temeer daar ik nodig naar het toilet moest. Internetten en me afleiden en kijken of ik iets met mijn aanwezigheid in frankrijk kon doen alsnog,. Het een relatieve zin geven nu alles even lijkt weg te vallen.
Een caravan xoeken op le bon coin helaas om te constateren dat het allemaal veel te duur is voor 500 euro heb je niet veel.
Naast me zat een vrouw die in onroerend goed zit en die een beetje haar situatie bekend wilde maken, aan mij had ik het idee. Ik dacht als ze een huis wil kopen en met mij wil samen wonen dan trek ik vanavond nog bij haar in. Ze is 33 en ze heeft een fantastisch lichaam, maar natuurlijk verwacht zij een oplossing van een man, willekeurig welke, om haar leven in te richten en bij haar ouders vandaan te kunnen. Ik weet dat ik niets te bieden heb en zij denkt tekenen te zien in het feit dat ik zit te typen op een computer s ochtends in het café. Misschein heeft ze me hier al eens vaker gezien en denkt ze dat ik een schrijver ben met succes eventueel in mijn land, ergens in het noorden waarschijnlijk.
De accu is even op ik ga maar weer terug naar de caravan een power breakfast nemen en dat soort dingen.
Re-group.

Het is 4 uur in de middag. Ik ben weer terug in het café (Les Arcades). Ik heb inmiddels wat dingetjes geregeld, micro dingetjes. Huisverzekering in Yport opgezegd bij de Matmut. Een racket bespannen van Sjanne. Mijn vingernagels geknipt en huidcrème gekocht (Kelual DS) voor mijn zielige huidje bij de apotheek.
Maria aan de lijn gehad en dat deed me goed. Ik heb verteld dat ik het moeilijk had met de scheiding van Marleen en dat ze al een andere vriend had.
Eigenlijk probeer ik met zoveel mogelijk mensen me te onderhouden of te spreken.
Nu heb ik me voorgenomen om de ouders van marleen te bellen om te kijken of ik morgen langs kan komen om mijn fiets op te halen die al sinds ik verhuisd ben (nergens naar toe) bij hen staat.
Het idee is zo weinig mogelijk aanspraak te doen op Marleen, ik voel wel dat dat haar niet uitkomt en het mij misschien ook niet ten goede komt.
Het regelen van zaken weerhoudt me ervan te denken aan de dingen van ons die pijn doen en geven me de illusie dat ik iets opbouw of met iets constructiefs bezig ben alsof mijn bestaan niet leeg zou zijn zoals het in feite wel is momenteel.
Het helpt: i kept the tears at bay until now, well almost.

Ik moet aan mezelf denken en voor me zelf zorgen zodat ik hier doorheen kom.

Het is al even droog en er is zelfs een klein zonnetje dat door de ramen het binnenterras hier verwarmt.
Ze stuurt me geen sms meer misschien na het werk rond half zes maar in haar middagpauze niets. Maar ik begrijp haar wel ze wil wat rust en zich concentreren op haar leven en niet op mijn triestheid.
Om nog iets van haar respect te houden moet ik zo weinig mogelijk van me laten horen denk ik. Vooral mijn gangetje gaan en haar ook. Het zijn waarschijnlijk (maar wat weer ik van wat dan ook, maar dat heb ik besloten) momenten waarin je stilletjes moet weggaan waar er niets te winnen valt en alleen te verliezen, een lose-lose situation, zeg maar.
En op zijn minst houdt ik nog wat trots over en zelfrespect, misschien het enige dat te redden zou zijn, het enige wat ik eventueel niet hoef te verliezen in deze situation.