Alhoewel, vandaag, zoeven op de tennisbaan had ik de indruk in het zuiden of in een noordelijke zomer te zijn. Indian Summer gevoelen.

Met Tom gespeeld en het was leuk, gewoon lekker een balletje slaan.

Ik wacht op B. die om half drie haar sollicitatiegesprek had voor een job bij het Beierse Rode Kruis. Natuurlijk willen ze haar daar hebben en hebben ze iets wat ze eigenlijk voorheen had willen hebben maar wat nu niet meer zo uitkomt omdat we naar Spanje gaan.

Maar kijken wat er gebeurd. Maar kijken ook wat er gebeurd dit weekend. Bke komt vier dagen en de moeder van B. is er dan ook zaterdag en dan blijft ze slapen, één nacht, geloof ik.

Gaat mijn lichte of latente depressie dan weg als er een reële mogelijkheid bestaat om te vertrekken en in Spanje iets op te bouwen en in een mini-cortijo te wonen? Kunnen we vragen aan Bouke om ons te helpen? Ik weet nog niet hoe ik het ga aanleggen maar we moeten het proberen. Ik hoop dat het dat is.

Het heeft natuurlijk ook met het overlijden van R. te maken en met Bke zoals ik hem nu ervaar. En misschien is bij mij ook de rek nu op dit moment van mijn leven, eruit. Ik hoop nog steeds dat ik me vergis.

De zon verschuilt zich achter een wolkje, een moment en opnieuw vallen scherpe schaduwen over mijn schrijfpapier. Warmte dringt in via mijn huid nog bruin, mijn gezicht en handen, van de recente Spanje reis.

Verontrustende dingen gebeuren er met me sinds we terug zijn. Een onverdraaglijke allesoverheersende vermoeidheid heeft zich van mij meester gemaakt en ook heb ik de laatste drie dagen ineens last van verstopping, iets wat ik nog nooit eerder gehad heb.

What the f. is going on?! ¿Qué es lo que me pasa?

Pues la verdad, ik weet het niet precies maar een lichte depressie lijkt het één en ander het beste te verklaren.

B. komt hierheen, naar Spasso in Taufkirchen/Vils me ontmoeten.

Ik waai lekker in de wind, mijn blonde haren in ieder geval. Blond door de zon en in de zon (en van een spray enige maanden terug inmiddels) (Het is niet alles natuur wat de klok slaat).