Morgen is het Ria’s verjaardag, de eerste keer zonder haar. Zo voelt het. Alles van Ria gaat door in ons, of liever, in mij maar zijzelf is er niet meer.
In de laatste decennia heb ik haar ook te weinig gezien om haar dagelijkse aanwezigheid te voelen en het is eenvoudig voor te stellen dat alles zo is zoals het voorheen was en zo verder gaat en niet constant van een nieuwe werkelijkheid bewust te zijn. Het is makkelijk om mezelf voor de gek te houden en te zeggen, morgen is ze gewoon weer jarig, een jaartje ouder en morgen bel ik haar op om haar te feliciteren. Maar ik kan mezelf niet voor de gek houden. En ik mis het te weten dat ze er is en op een bepaalde manier over me waakt (misschien toen gedeeltelijk onbewust ook van haar kant) maar nu van mijn kant heel bewust mis ik haar bezorgdheid en blik.
Ze kende me goed en herkende hoe ik me voelde, als ik moe was of emotioneel geraakt. Dan vertelde ze me dat ik op moest houden en rusten, of slapen en zorgde ze voor me zoals ze wist dat ik dat nodig had als kind en dan ook.
Nu is er niemand meer die me op die manier kent. Bouke eventueel een beetje maar ik betwijfel dat hij op dat gebied echt in me geïnteresseerd is en was. Ons gezamenlijk erfgoed (van ons gezin), dat ik van mijn kant zo zorgvuldig in me draag en koester was eigenlijk voornamelijk met en voor haar, merk ik ineens. Zonder Ria komt me Bouke bijna als een vreemde voor. Eigenlijk voel ik me opnieuw weer weeskind en dat terwijl ik in principe nog twéé vaders heb. (Van binnen ben ik weer alleen.)
Ik vrees dat het inmiddels ook te laat in mijn leven is om dat nog ergens terug te vinden. Ik besef me vooral nu, nu ze er niet meer is, ook morgen niet, welke betekenis Ria voor me had en heeft in mijn bestaan tot nu toe. Een rol die zich misschien wel wat veranderd heeft met de jaren maar dat essentiële, intieme tussen ons was er altijd, ook al was ik me er niet altijd van bewust hoe belangrijk dat eigenlijk voor me was.
B. kan dat vermoedelijk niet geven, ze heeft dat eigenlijk nodig van mij, ik moet dat háár geven. Ze heeft ook mijn kindheid niet gekend, mij als kind en jonge volwassene en daarnaast is/was ze natuurlijk ook niet mijn moeder. We hebben beiden gedeeltelijk hetzelfde van elkaar nodig en zijn daardoor waarschijnlijk incapabel om het werkelijk aan de ander te geven. In mijn geval komt daar nog bij dat sinds haar affaire in 2017, me ook minder bereid voelde als voorheen, in zoverre dat toen wel ging, om haar dat (intieme bezorgdheid..?!) te geven. En Ria was er toen nog . Mijn respectievelijke vriendinnen hadden er vrijwel alle problemen mee zulke dingen te geven, een ieder had zo haar eigen issues nog op te lossen, vermoed ik maar. De enige waar ik dat wel enigszins gevoeld heb was D. maar daar waren dan weer andere problemen waar ik verder dan weer niets mee kon, toen. Don’t get me wrong, uiteindelijk ben ik zelf the problem, of course.
Ongelofelijk moe ben ik sinds we terug zijn van de reis naar Spanje en de problemen onderweg. Ik herken mezelf niet meer. Ik kan nauwelijks energie opbrengen voor wat dan ook. Soms vraag ik me af of ik weer depressief ben. Het kan ook zijn dat alles wat ik me voorneem te doen, alles wat ik me nu als taak neem te doen, veel te veel is en mij volledig blokkeert en ook mijn energie.
Het liefst was ik in Spanje gebleven maar dat was natuurlijk niet mogelijk. Eerst hier ons leven rustig afbouwen. Nu vraag ik me af of ik het nog kan om daar opnieuw te beginnen samen met B. Ergens in mij heb ik angst dat ik het niet meer kan en dat betekent dan dat er geen oplossing is aan mijn situatie, mijn leven. (ik voel me hier niet goed, niet op mijn plaats).
Tegengestelde krachten, de energie werkt tegen elkaar, heft het op. Ik kan niets doen, er is geen beweging, ik kan niet bewegen. Alles wordt loodzwaar en onmogelijk, zonder uitkomst en zuigt de energie weg. Zinloze verspilling van gedachten en krachten, mijn geest zoekt constant maar vind geen (uit)weg. Of vindt wat maar het ontbreekt hem aan geloof of overtuiging.
Ik ben zo moe! Nu lig ik in mijn bed. Het is half twaalf ongeveer. Vanochtend heb ik geprobeerd wat te doen maar ik kijk eigenlijk alleen dingen op mijn laptop; sport en series. Wel heb ik eindelijk dat grote schilderij met de teddyberen en de vrouw opgespannen. Ziet er goed uit en het lijkt me meer overzicht te geven over wat ik daar aan het doen ben en waar ik verder heen moet op het doek. Koste me wel heel veel moeite en ongeveer twee uur vanmorgen. (de oorspronkelijke lijst was zelfgemaakt en waarschijnlijk toch veel schever als gedacht en dus was ook het schilderij helemaal scheef en paste niet op dit gekochte rechte (Duitse) raam.
Eindelijk slapen, hopelijk gaat het elke dag wat beter en was het toch gewoon vermoeidheid van de reis.
Was Ria maar hier, die had het waarschijnlijk geweten. Ik heb haar toch nog nodig, nu voor ik slapen ga.