bij de osteopaat die men hier meestal Orthopäde noemt. Don’t ask me why! Vooral de dingen niet bij de naam noemen, i guess. Ik was hier “pile” (exact) om tien, het uur van mijn afspraak maar de wachtkamer/zaal zit zoals gewoonlijk bommetje vol. En, zoals gewoonlijk, reken ik op drie kwartier tot een uur wachten.

Natuurlijk had ik dit al vanochtend, voor het weggaan, voorzien en heb ik extra een boek meegenomen maar eerst dacht ik even wat te schrijven.

Mijn “vriendin” is er ook. Haar moeder woont in Taufkirchen en dat is altijd een aanknopingspunt, voor haar in ieder geval, tot een gesprekje. Op één of andere manier vindt ze het leuk dat ik uit Taufkirchen hierheen kom. Bijna een uur rijden. Ik denk dat ik vroeger al eens uitgelegd heb dat ik vroeger hier in Eching gewoond heb.

Het weekend hebben we ergens bij Wasserburg doorgebracht. De moeder van B. had daar een appartement in een Bauernhof gehuurd.

Helaas en natuurlijk moesten we ergens, onderaan de bergen, in de natuur lopen, een uitgezet pad volgend. Mooi, maar afstanden wandelen is (nog steeds) niet zo mijn ding. In principe had het traject 1,7 km moeten zijn maar hoe we het voor elkaar hebben gekregen, is onduidelijk, in ieder geval voor mij, maar deze trip van iets meer als anderhalve kilometer duurde plotseling ettelijke uren en na een half uur was ik natuurlijk al totally kaputt. Hoe ik de rest van de tocht ben doorgekomen weet ik niet meer, vermoedelijk op wilskracht die ik eigenlijk dacht niet te bezitten of misschien toch gewoon op mijn spreekwoordelijke tanden.

Zondag gingen ze (B. en haar moeder) weer ergens heen (ook in de natuur?) voor een uitvlucht, te voet, maar ik sloeg bescheiden doch vastbesloten voor dat ik maar thuis zou blijven om wat te tekenen. (Tekenspullen had ik van huis meegenomen, just in case)