Ik heb maar even wat “Auszeit” genomen. B. zit te studeren en gaat er, zo te zien, volledig in op. Het ergert me een beetje dat ik even niet meer besta voor haar.
Gisteren ging ze vroeg naar bed, ook om haar dingen te doen, op haar mobieltje, met Monika en haar opleiding, haar moeder (?).
Even weer kreeg ik dat onaangename gevoel van toen. Dat er iets gaande was waarvan ik niet op de hoogte was. Iets bedreigends, ook als ik in dit geval niet zo zie wat die bedreiging is. Misschien is het niet zo’n specifieke bedreiging maar meer een “ik heb je eigenlijk niet nodig en ik heb meer interesse aan andere mensen” gevoel wat ik nu krijg.
I know i’m pathetic, but i can’t help myself, i’m afraid.
Dan maar even weg, dacht ik. Voordat ik begin onredelijke verwijten te maken die ik op dat moment niet voor onredelijk houd.
Daarnaast heb ik de indruk dat er zich vele interessante dingen in mijn geest voltrekken. Op het moment dat ik dan de pen neem echter kan ik me aan niets meer daarvan herinneren. Alles ook zeer relevant aan mijn bestaan maar dat lijkt dan alles weg te glijden om op een inopportuun moment weer even boven te komen. Het lijkt te worden getriggerd door ons imminente vertrek naar Spanje maar tevens door alle Youtube video’s over oude helden van me, (pop)artiesten, komieken en vele anderen.
Ik lijk oud te worden via de ouderdom van deze helden en het te loren gaan van de magie en energie die ze me voorheen gaven en nu dus niet meer. Bij mij leefden ze gewoon verder zoals ik ze toen heb gekend en ze ook nu nog hoor en beleef in muziek of grappen. Roxy Music, Bowie, Monty Python, koot en bie bijvoorbeeld. Gedeeltelijk vind ik het ze gewoon niet meer hebben, en dat doet me zeer. Ik had dat voordien allemaal niet gemerkt, ook niet mezelf aangaande.
Iedereen wordt zo gewoon (banaal) als ze oud/ouder worden. Misschien ikzelf ook!? So, un-exciting…
Ik heb besloten, voornamelijk na het zien van een programma op de britse tv, niet meer zo veel op beeldschermen te kijken (ironically was het natuurlijk op het computerbeeldscherm dat ik dat programma gezien heb).
Daarin confirmeerde men (met wetenschappelijke test en vergelijken) dat men daardoor een gedeeltelijke zombie wordt. Iets wat ik zelf natuurlijk ook geconstateerd had, dat ik niets meer voel en steeds minder goed kan nadenken en me kan concentreren. Minder dingen doe en me geestelijk uitgeblust voel.
Afhankelijk van wat ik zie of doe raak ik meer of minder geïnspireerd maar zelden zet het me aan om iets te doen, iets opbouwends want ik ga dan gewoon weer verder naar mijn volgende computer sessie and so on!
Ik moet mijn leven weer vol voelen gaan en nu lijkt me het beste moment. Is “nu” sowieso niet altijd het beste (enige) moment of zou dat moeten zijn?
Om nog even op mijn vroegere helden terug te komen, het maakt me zo triest dat alles zo aan te zien maar tegelijkertijd kan ik me er niet van weerhouden om toch weer een volgende video te zien in de hoop dat ik daar iets in ga vinden wat ik in de vorige(n) nog niet gevonden had. Vermoedelijk zoek ik een bevestiging van iets dat ik uitsluitend, natuurlijk, in mij draag en eventueel vinden kan. En niet in al die documentaires, terugblikken beschouwingen, homenajes and what have you.
Het is een beetje als het zoeken van de liefde van vaders en moeders na vijfentwintig of meer jaar en dan te constateren dat het hoe dan ook allemaal, nu nog, in jezelf te vinden is. Alles waar je in geloofde is waar, maar is in jou alleen, echter daardoor niet minder “valable” en de rest loopt uitsluitend uit in teleurstellingen. Koester alles in je en hou het mooi, zo mooi als je kan en maak er iets waardevols van als je dat wilt of nodig hebt vooral, en dan, blijf erin geloven. Dat is, denk ik, alles dat we hebben in dit leven wat de moeite waard is en essentieel, dat geldt in ieder geval in mijn bestaan.
Een koffiekopje en een wit bordje staan er hier leeg bij op mijn tafel. Een chocolaatje in een plastic hulsje, onaangetast. De cheese cake en de koffie zijn alweer een half uur, ongeveer, op. Ik ga maar verder.
Ik moet weer aan mezelf denken, goed worden “within myself”, zodat ik me beter kan voelen ook in ons samenzijn, met B. bedoel ik.