Vol in februari ineens weer. Maar weer eens in Velden bij de Elsaßbakkerij. Een koffietje besteld met een cheesecake. Buiten regent het, dat het een aard heeft (!). En dat al sinds gisteren eigenlijk en het lijkt niet op te houden.
De voorbereidingen voor ons vertrek worden steeds intenser. We verkopen dingen op Ebay Kleinanzeigen, pakken in en brengen weg wat andere dingen betreft naar ons bergruim in Isen (Haag). Ik denk na over hoe we het gaan doen en wat we nodig hebben en wat en hoeveel we meekunnen nemen in de Saab en Slomo. Misschien gaan we nog een dakkoffer kopen tweedehands als we iets behoorlijks vinden voor op de Saab.
Zoeven was ik nog bij de tandarts. Nog maar een controle voor we weggaan en nog een kies bijwerken waar een stukje afgegaan was. Een assistente (meisje, vond ik) heeft me ook nog een beperkte tandsteen behandeling gegeven. Bleek nodig te zijn..?
Gisteren waren we nog bij de Slomo in Wartenberg. Ik heb de Tussoy matras meegenomen zodat ik nog een kleine maand hier in Birka goed slapen kan. Er was nog niets gedaan aan de Boxer maar hij leek wel verplaatst te zijn en het “to do” briefje lag ergens anders als waar ik het gelaten had (dashboard > bijrijdersbank). Ik ga er maar vanuit gaan dat het een goed teken is. Ook al denk ik heimelijk dat het hem niet gaat lukken het voor de tiende allemaal in orde te hebben.
Hoe dan ook heb ik nu weer een extreem comfortabel bed en ik hoop daardoor minder rugproblemen. Vandaag gaat het wel met mijn rug maar “early days”!
B. is aan het studeren, ze wilde niet hierheen komen.
In eerste instantie was het plan om na de tandarts in Taufkirchen naar Spasso te gaan maar die was om, voor mij, mysterieuze redenen gesloten. In armoede dus maar hierheen getogen want iets anders is er niet in onze directe omgeving, op dat gebied.
Hier nu in een gezellig hoekje. Het is al de tweede keer dat ik hier zit, in korte tijd, en er een groep oudere mensen aan een tafel naast me zit die zich luidruchtig vermaken. Het stoort me niet in het minst, ik vind het wel leuk dat geroezemoes met af en toe wat schateren. Ik denk dat het dezelfde groep is van onlangs. Toen vroeg één van de dames me of ik geen last van ze had. Helemaal niet, zei ik, en dat was dus niet uit beleefdheid. Met een beetje verbeelding kan ik me in drukke café’s in Parijs wanen. Heerlijk, het leven, quoi!
Dit soort stimuli heb ik momenteel meer dan ooit nodig. Ik voel me nog steeds in een dip. Mijn leeftijd en vooral de leeftijd van anderen die ik ken, het te lang in Bayern zijn heeft me behoorlijk in zijn grip. Vanochtend heb ik bovendien nog allemaal video’s bekeken op Youtube over Duitsers met name de medische staf en verpleegsters in en voor de tweede wereldoorlog en alle verschrikkelijke dingen die ze kinderen en ook volwassenen aangedaan hadden. Huilen moest ik ervan en ik vroeg me ineens af hoe ik hier eigenlijk leven kon.
Later kwam B. bij me in bed en verdween deze boze wereld weer even.
Is het werkelijk een andere wereld, heeft het niets meer met onze huidige wereld te doen? Maar waarom voel ik dan alles zo heftig, alsof het mij en mijn familie is overkomen. (Is dat op een bepaalde manier ook zo, wat en wie zijn mijn familie…) Waarom denk ik die mensen die “ons” dat aangedaan hebben te herkennen, te kennen zelfs. Zie ik ze hier in de tegenwoordigheid voor me. Waarom wilde ik ineens vluchten? Diese “Sächlichkeit”, dieses Unmenschliche… Waarom voel ik dat nog en opnieuw. Waarom denk ik op die momenten het antwoord te weten, en zie ik het overal in deze vergrote wereld van vandaag om me heen?
De dreiging, die mensen, ze zijn altijd aanwezig en maken deel uit van ons (die andere ons) in de mensenmaatschappij in al zijn dimensies. Waar beginnen ze, begint het, en vooral waar houden ze op (houdt het op) als ze niet elke keer weer opnieuw gestopt worden.
Wie zijn deze mensen en… What is their Problem!!??