Hele vreemde moeilijke dag. Na een eindelooslijkende rit vanuit frankrijk waar ik een of andere manier niet uit leek te geraken. Overal dacht ik tekenen in te zien die me het een of het ander aangaven. Of hier te blijven en verder met Marleen is mogelijk of ga weg ze is al lang weg in een andere wereld.
En zo zag de dag ervoor mij ook uit. Met tranen in de ogen en uitgeblust voor het grootste deel in de auto en tot huilens toe bij de ouders van haar waar ik in principe heen ging om mijn fiets op te halen maar die ik uiteindelijk toch niet mee nam vanwege plaatsgebrek en vuilheid en het nog moeten opknappen en schoonmaken ervan. In plaats daarvan heb ik bij ze gegeten en een beetje wat gesproken, niet zozeer over het opbreken met Marleen maar soms ook wel een beetje. Zij zeiden niet zoveel. Maar haar moeder moest huilen samen met mij. Haar vader had niet zo heel erg in de gaten wat er gaande was had ik het idee of voor hem was het allemaal al duidelijk en geregeld en waarschijnlijk vind hij het wel beter ook dat ze nu met een jongen van haar leeftijd is. Ik kan hem vanuit zijn positie niet ongelijk geven maar de dingen zijn niet altijd als een fijne zondagmiddag film maar kunnen toch ook ok en goed zijn. Bij ons lijkt het niet goed te zijn helaas. Het vreemde is dat ik er nog niet aan toe kan geven, ik kan het nog niet opgeven ergens heb ik nog hoop en elke keer als ze met mij bezig is via sms of de telefoon dan voel ik die hoop ineens weer opborrelen en dan ben ik niet triest meer, en daarna hoor ik niets meer en dan stel ik me het tegenovergestelde voor dat alles voorbij is en dat ze hard naar die andere holt als ze eindelijk kan ophangen of ophouden met de smsen.
Rond kwart over vijf begon ze me regelmatig te sms en in de auto en ik stuurde haar terug in de auto dat was waanzinnig gevaarlijk maar ik wilde haar niet laten gaan nu ze ineens tijd voor me leek te hebben. Zou ze naar haar ouders hebben gebeld? Ik dacht het niet want ze refereerde er niet aan en op geen enkel moment bleek dat ze iets wist van wat er gebeurd of niet gebeurd was maar dat kan ook expres geweest zijn van haar kant. Die hoop dus en dat gevoel alsof er niets veranderd zou zijn. Ik laat mezelf in die gevallen in die waan want dan voel ik de pijn niet meer even. Ook nu nog na de laatste “bisous” voel ik me nog goed, Maar langzaam aan komt het gevoel weer terug dat ik me dingen aanpraat die niet zo zijn en dat ze gewoon weer terug gaat naar haar nieuwe bestaan met haar nieuwe man en dat het in feite wel over is tussen ons en dat dat de nieuwe situatie zal blijven wat ik ook kan en zal bedenken en zeggen en doen. Of zij, wat voor indruk ze me ook wil geven, om me te helpen of niet al te veel wil zien lijden.
Maar ik bedacht me ook dat ze de afgelopen jaren systematisch het heeft lopen afbouwen, mij heeft lopen afbreken, beetje bij beetje, in haar zodat ze van me af zou kunnen. Zich een goed geweten te geven om me te laten gaan op een bepaald moment. Nu kan ze dan ook geen respect meer voor me opbrengen respect om lief te kunnen hebben om zich aanover te geven seksueel (en anderszins). Ze wilde zich niet geven, al heel lang niet meer. Maar dat werd heel moedwillig gedaan, door haar, dat moet ik niet vergeten, tot aan het uiteindelijke moment dat ze maar bleef pushen dat ik het uiteindelijk echt uit zou maken want dat het niets meer zou kunnen worden en alles wat ik voorstelde werd steeds maar de diepte in getrapt in onze laatste chat via facebook. Ze was klaar om het uit te maken maar ík moest het doen zodat zij geen schuldgevoel zou hebben.. Toch nog gemanipuleerd uiteindelijk, bravo.
Al die dingen alsof ik het besloten zou hebben terwijl zij al heel lang had uitgemaakt welke kant het op ging. Echter het moest wel allemaal mijn fout zijn.
Nu ben ik boos en ik vind het allemaal lelijk maar de kwaadheid maakt het wel iets dragelijker.
Maar ook nu weer heb ik zin om over te geven van afkeer.
Tussen valse hoop, walging of oneindige triestheid wat is het dragelijkst wat kan ik aan, het enige dat ik zeker niet aan lijk te kunnen is de werkelijkheid.