Het is morgen en de hoop lijkt steeds dunner te worden. Ik heb redelijk geslapen ondanks mijn droge keel en hoofdpijn. Vanochtend geef ik een andere uitleg aan het feit dat ze me zo uitgebreid smsjes schreef gisteren toen ik onderweg was. Dat was omdát ik onderweg was en dus niet meer in de buurt, ik denk dat ze gewoon opgelucht was. Blij weer verder te kunnen zoals voordat ze me het verteld had.
En ik vrees dat dat de waarheid is en dat daarom haar moeder niets kon zeggen maar ook zo met me meevoelde want ze wist dat het voorbij was.

Het gevoel in mijn maag komt langzaam weer terug en nestelt daar rustig en onaangenaam opnieuw een zekere misselijkheid brengend. Aan het eind is er geen oplossing. Het moment van oplossingen lijkt echt voorbij maar dat is nu nog steeds wat ik diep down zou willen.

Het is een harde wereld.

Marleen wil weg en al jaren en dat had ik niet echt door, ik bleef maar proberen, ook voor haar dacht ik. Al die tijd was ze aan het afbouwen en nu heeft ze het voor elkaar. Nu ik vrijwel tot nul gereduceerd ben is bijna iedere nieuwe man beter dan ik voor haar. Nu als ik op ben en leeg en zonder kracht er nog iets ervan te kunnen maken forceert ze het en gooit ze me aan de kant als een trapo usado. Waar niets meer uit te knijpen valt. Wat ben ik niet kwijtgeraakt aan enthousiasme door telkens opnieuw me erin te storten en te proberen haar naar het positieve te trekken. Te proberen er seksueel iets van te maken om steeds weer te constateren dat het toch steeds weer van mijn kant kwam.

Hoe vaak heb ik me niet verteld dat het kwam door de problemen in haar jeugd en dat ik haar niet moest laten vallen want dat eronder dat meisje wachtte dat ik samen met haar de boze wolfen een dag aan zou kunnen. En toen ik zag wat ik eigenlijk al vanaf het begin wist dat ik niet de persoon was, haar lover zijnde, om bepaalde problemen in haar op te lossen maar dat ze iemand zou moeten zien en maar bleef wachten tot het mirakel zou gebeuren. Hoe vaak heb ik haar niet dingen gesuggereerd en hoelang heb ik haar bazige houding en intolerantie jegens mijn persoon niet moeten slikken denkend dat het allemaal uitingen waren van die boosheid waar ze niets aan kon doen maar die uit haar persoonlijke en niet makkelijke historie voortkwamen.

En nu weet ik het eigenlijk niet. Zat ik er daar ook niet naast.

We dachten dat ze seksueel misbruikt was in haar prille jaren maar dat bleek achteraf niet het geval. Maar ik accepteerde haar nieuwe uitleg die ze via haar psy (waar ze een paar keer naar toe is geweest en daarna niet meer) vernam. Maar misschien klopte het allemaal niet, vraag ik me nu af?

Zoveel onduidelijkheden en ze uitte zich ook zo weinig over haar eigen motivaties, zin en wensen.Haar gevoelens ook.Het is misschien logisch dat ik een heel leven heb moeten bedenken heb moeten uitvinden voor haar. En een foute eventueel omdat ik zo weinig betrouwbare elementen van haar kreeg. Omdat ze over heel veel dingen niet praten kon omdat het te ver en te diep verdrongen zat, dacht ik, hoopte ik, denk ik nu, of was het gewoon zodat ik niet in haar kaarten kon kijken, nooit?
Dat ze niet eerlijk was gaf ze toe in een het enige gesprekje dat ik samen met haar en haar psy voerde, inmiddels al weer 2 jaar geleden en dat verbaasde mij toen. Op dat moment had ik daar niet aan gedacht en dacht ik dat ze bepaalde dingen niet kon uiten maar niet eerlijk of oprecht?
Ze paste de werkelijkheid aan, aan wat ze wilde en nodig had voegde ze er aan toe.

Nu is het mijn beurt om haar van haar voetstuk te halen, maar ook tevens om mijn foute analyse te onderkennen eventueel en niet steeds maar weer te lijden vooral nu het geen zin meer heeft.
In onze relatie moest ik er in kunnen geloven en het luchtkasteel wat ik had opgebouwd was te rechtvaardigen en noodzakelijk waarschijnlijk maar nu, nu ik weet dat ze alles moedwillig heeft lopen afbreken en met een ander iets aan het opbouwen is…
Het heeft voor mij eventueel zin om te weten wat er gebeurd. Dat stomme gezwijg heeft me nooit enig goeds gebracht en ik moet in alle wetenschap kunnen beslissen over de dingen.
En er dan ook boos over kunnen worden om me dan van haar af te kunnen zetten. Boosheid heb ik nodig om afscheid van haar te nemen.
Nu zijn er te veel dingen die niet kloppen, ik wil de waarheid weten over wat we hadden voor haar, ik bedoel in haar geest en wat ze wel of niet voelt. Ik heb het nooit geweten, ze heeft me het nooit kunnen vertellen. Wel heb ik veel tranen gezien van haar maar wat die tranen betekenden zal ik misschien wel nooit meer weten.

In het begin vond ik dat ze me manipuleerde, soms denk dat ik er niet ver van af zat. De vraag is of ze er iets aan kon doen, dat het zelfbehoud was voor moeilijke dingen die ze beleefd zou hebben. Nu ga ik eronder door, maakt het dan nog uit waarom? Wat blijft is dat ze me op een bepaalde manier gemanipuleerd heeft door essentiele dingen achter te houden voor me en me in de laatste jaren een bepaalde kant opgestuurd heeft naar waar er geen andere uitkomst was dan die ze wenste, in haar.
Dat mag ik haar kwalijk nemen dat was destructief. Ook al was het voor haar en misschien niet expliciet tegen mij. Hoe dan ook heb ik de indruk dat ik heel veel genomen heb en ontvangen heb en heb moeten slikken wat niet voor mijn bestemt was. Haar kwaadheid, haar grudge against humanity en mannen (waar het dan ook vandaan kwam, haar vader?), haar overheersen en haar angsten die ik heb moeten betalen als we bij elkaar waren. Heel vaak zag ze me niet eens of eventueel als een obstakel aan haar plannen. Niet haar wensen waren het maar haar plannen.

Ik hou maar even op het lucht niet eens op en het is allemaal niet interessant. Waarschijnlijk lees ik het zelf ook nooit meer.
Vermoeiende en vermoeide p(v)aginas in mijn dagboek, al die teleurstellingen en verspilde energie.