Onder mijn paraplu vandaan even en aan het tafeltje in dit weer eens een ander café. Ik heb al zo lang niet geschreven en ik heb het idee dat het niet echt lang was dat ik bang ben dat het me uitkwam en dat ik er helemaal mee op zou houden omdat ik denk dat ik het niet meer kan.
Ook dacht ik dat het feit in het Nederlands te schrijven er iets mee te maken zou hebben. In een te Nederlandse omgeving zou het eventueel aan zin kunnen missen om nog in het Nederlands verder te gaan. Het probleem is dat ik inmiddels me niet iets anders voor zou kunnen stellen. Spaans is geen optie meer en Frans is het nooit geweest.
Maar meer dan ooit heb ik de behoefte om te schrijven en meer als ooit voel ik me incapabel. Het valt niet mee.
Terwijl ik nog over hoe ik het met Sjanne zou moeten aanpakken en me erop verheugde om terug naar Frankrijk te gaan en even op mezelf zou zijn en in de natuur en Marleen te zien zijn ineens de chips veranderd.
Wat wil haar geval, dat zij iemand anders heeft. Dat kwam bij mij als een bom aan. Op een of andere manier had ik niet gedacht dat ze zo snel iemand zou vinden en vooral zo makkelijk.
Waarschijnlijk vanwege de moeilijkheden die ik ondervond in onze relatie leek het me vrijwel uitgesloten dat ze op korte termijn iemand zou vinden. Of liever, iemand vinden maar daar relaties mee hebben leek me onmogelijk. Eens te meer heb ik me vergist. Nooit lukt het me mijn partner te doorgronden en te begrijpen altijd zit het toch weer anders. Natuurlijk houdt dat het interessant, dat is zeker waar.
Bovendien vind ik het ergens fijn voor haar hoewel ik er niet echt in kan geloven nog maar voor mij is het nu even moeilijk, heel moeilijk!
Ik voel me oud en uitgerangeerd en ik weet dat ik niet kan concurreren tegen jonge mannen en dat wil ik ook niet echt. Zij moet dat beleven maar alles wat onmogelijk blijkt na al die jaren tussen ons wordt me naar het hoofd gesmeten, heel hard. En des te harder door de snelheid waarmee haar world turns.
Net als ik vertelde aan Marleen op een bepaald moment: als ik bij jongeren ben voel ik me oud door het verschil aan energie aan alles, als ik me bij leeftijdgenoten bevind voel ik me oud om dat ik met mijn eigen leeftijd geconfronteerd wordt en daar waar ik me ondanks alles nu ben en als ik bij oudere mensen ben zie ik waar ik binnen niet al te lange tijd zal zijn.
Kortom ik ben gewoon oud.
Het vreemde is dat ik me misschien bij Marleen uiteindelijk het minst oud voelde. Echter nu wordt het allemaal zo schrijnend ik stel me die jonge man voor de energieke wereld waarin ze vertoefd met hem en misschien zelfs de nieuwe seksuele wereld die ze me hem wel kan ontplooien. Al mijn onkunde onderstrepend en ik heb de indruk dat ik er niets tegen kon en kan doen.
Het moest er van komen.
Anderhalve dag ben ik bij haar in Roean gebleven en in het begin had ik het idee dat ik een plaats innam die niet meer de mijne was en dat ze eigenlijk liever met de ander bezig zou zijn. Naar het positieve toe het nieuwe geluk en niet onze vermoeide oude problemen. Maar na wat langer te blijven leek ze echt behoefte te hebben om me nog te zien. Ze zei dat haar nieuwe man op dit moment niet in Town was dus dat er geen probleem was.
Natuurlijk zet dat mijn verbeelding aan het werk en stel ik me allerlei dingen voor. Eerst dacht ik dat ze loog om mij gerust te stellen later probeerde ik maar niet te veel erover na te denken want uiteindelijk zou het me allemaal pijn doen, wat ik ook zou bedenken. Alles onderlijnt uiteindelijk mijn en onze defeat ons verlies en mijn tekortkomingen.
Die van Marleen kende ik al maar nu ligt de nadruk vooral op de mijne heb ik het idee. De veerkracht van de jeugd en alles wat ik niet meer kan. Ik kan nog maar net in relaties geloven en in mezelf wat dat betreft.
Sinds ik weer in mijn caravan ben lijkt ze toch steeds contact te willen houden en nu ben ik weer terug in Roean. In eerste instantie niet om haar te zien maar om Helice te zien en te praten met haar over onze rupture. Maar toen ik bij de péage stopte om een sms aan haar te sturen en te vragen waar ze wilde afspreken ontdekte ik da ze nog niet zo lang geleden een sms had gestuurd om af te zeggen.
Toch besloot ik om verder te gaan richting de grote stad omdat ik in principe niet iets anders en urgents te doen had en omdat ik toch al halverwege was. Marleen zien of niet werd toen de optie maar die was eigenlijk al direct beantwoord.
Vooral omdat we uiteindelijk en tamelijk uitgebreide communicatie hadden gehad in de laatste dagen waarin ze te kennen gaf me niet te willen verliezen en omdat ik me inmiddels iets sterker voel om haar in haar nieuwe situatie in mijn nieuwe rol daarin eventueel beter te kunnen verdragen.
Ze deed me verschillende ontboezemingen omtrent wat ik voor haar betekende en dat ze dat niet wilde kwijtraken. Niet dat het mij ontbreekt aan ex vriendin waar ik nog fijne durende relaties mee heb was het voor mij toch een geruststelling en voelde ik me wat minder alleen en in de steek gelaten.
Nu is het rond half vijf en hebben we afgesproken dat we elkaar zouden zien en dat ik haar op haal van haar werk.
Winnie heb ik bij basje gelaten in het huis en basje heb ik even flink uitgelaten voor dat ik weg ging.
Daarna ben ik een Grec gaan eten met heel veel harissa. Het brandde mijn bek uit vooral naderhand toen ik nog een cocacola nam. Bijna niet te doen.
Het regent en het lijkt niet op te houden. Ik heb een enorme paraplu die ik van Beuk gekregen heb van de zaak en zo.
Ik moet ervan door ook al heb ik de indruk dat ik nog nauwelijks iets geschreven heb. Toch voel ik me al weer wat beter en ik vraag me werkelijk af wat me er toch van weerhoudt niet vaker te schrijven.
Nu ben ik bij haar in het appartement en ineens dringt het tot me door. Ze vraagt of het al wat beter gaat, ik zeg ja en denk heb ik die rol van een zielige man die moet worden ontzien. En ik vraag aan haar hoe het gaat enigszins verbaast zegt ze goed en ze voegt er aan toe ik wil niet dat je afziet.
Zo had ik het nog niet gezien. Het troostte mij te denken dat het voor haar ook moeilijk was maar nu blijk ik alleen zielig, dat wat ik niet wilde en waarom ik me ook zo beroerd voel. Te merken dat wat ik zo delicaat mogelijk heb proberen te voorkomen, haar afzien uiteindelijk zich niet in die mate heeft voorgedaan en dat ik uiteindelijk lijk te worden gestraft voor de arrogantie te denken dat ik het allemaal te voorkomen had, dat ik het allemaal wist. Wat ik vooral niet wist en nooit lijk te zien is hoe de ander in elkaar zit, Niet Amada niet Dorothea niet Marleen etc,
En dat ze uiteindelijk veel minder breekbaar waren als ik had vermoed had en dat ik dat wel was daarentegen.
Ik leer nooit. Ik dacht dat ik het erin had gecalculeerd, de factor ongevoeligheid eventueel maar toch lijk ik dat percentage niet hoog genoeg te hebben ingeschat en de tranen die vloeien aan die kant behoren aan een moment en daarna bestaan niet meer,