Koude handen en een koude neus.
Buiten is het -4 of zo en elke keer als de deur van het hotel opengaat komt er een golf van ijzig koude lucht naar binnen.
Vandaag, God knows why, lijkt de deur onophoudelijk open te gaan.

Vanmiddag ben ik met B. naar Cyberport gegaan en heb ik een Macbook pro Retina gekocht (op afbetaling dat dan weer wel zou Harry zeggen).
Ik wist tot we de deur van de winkel uitliepen met de computer onder de arm niet of het zou lukken. Of ik aan alle vereiste zaken zou kunnen voldoen. Loon, lang genoeg bij mijn werkgever etc. Maar zelfs daarna toen we buiten (binnen) door het winkelcentrum liepen overviel me de neiging om hard weg te lopen naar huis voordat men van mening zou veranderen of er geconstateerd zou worden dat er iets niet in orde was waardoor het toch niet allemaal mogelijk bleek. Dat de computer van de Bankinstelling waarover de lening liep toch nog “nee” zou zeggen. En dus de Macbook niet zou kunnen kopen.
Een neiging dus om weg te rennen dus, alsof ik het gestolen had. Daarna om bij de auto te komen moesten we weer door de winkel en ik voelde een lichte paniek zich meester van me maken; stel dat ze me toch nog aanhouden..

Maar het was blijkbaar toch allemaal oké en nu heb ik de laatste techniek van Apple bij mij thuis.
B. is nu bij mij en is er waarschijnlijk op aan het spelen. Ik ben nog niet helemaal aan het idee gewend. Het is alsof het nog steeds niet echt van mij is.
Ik moet er een tijdje mee omgaan waarschijnlijk, in cafés en dergelijken om het me eigen te maken, vermoed ik.