Bellini in Freising. Het is tien voor half twaalf en ik zie net dat ik vrijwel geen stroom meer heb in de akku. Een paar woorden misschien nog om aan te geven dat het alweer het nieuwe jaar is en dat het vandaag echt winter is geworden. Er ligt overal sneeuw en ik heb koude voeten. Ik zit aan mijn koffie en een Butterbretzen die me erg goed smaakt. Waarschijnlijk ook omdat ik vanochtend geen tijd heb gehad om te ontbijten.
Benita sliep bij mij en vanochtend hoewel we/ik vroeg wakker was hebben we nog allerlei dingen gedaan in bed. The obvious natuurlijk maar ook nog wat op de computer rondgeschuimt. Heb nog Gamaschen bestelt voor acht euro bijvoorbeeld en tevens rogi gekeken die zijn eerste match op de AO speelde. Zag er goed uit, eerste sets gewonnen en de tweede een break up. (Ik kon dit jaar niet meedoen vanwege rugproblemen, helaas)
We moesten nog langs de post om een Postident te maken voor een kredietaanvraag om een auto te kunnen kopen. Maar weer afwachten natuurlijk. Benita is nu bij haar therapeute.
Vreemde zaak ineens: Een whatapp van Sjanne plots gisteravond en een telefoontje middels hetzelfde medium. Ik heb niet opgenomen. Anderhalf jaar niets meer van haar gehoord en nu ineens een hoe gaat het met je en een zoen?
Vanochtend dan toch maar een antwoord geschreven: Is alles oké. Sjanne?
Voorlopig geen antwoord maar die is alweer op haar werk geloof ik.
Vandaag is het ook de verjaardag van Amada. Dat drong ineens tot me door toen ik de datum bovenaan de pagina schreef.
Het zal wel weer een vriendelijke groet en gelukwens op facebook worden vermoed ik. Alles gaat gewoon verder en voorbij zelfs de nostalgie denk ik soms.
Alles wat niet heeft kunnen zijn en alles wat ik niet meer met een ander kan beleven. Het is niet een vrouw en dan de volgende alsof het weer opnieuw begint, je geschiedenis laat niet meer alles toe. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik wil zeggen. Alles laat sporen achter en maakt je dat je leven in een andere etappe verder gaat.
Dat is niet per se een slechte zaak maar dat betekent dat de dingen in het verleden liggen en niet m
eer herleefd kunnen worden zoals toen, een triest gevoel soms een melancholie naar een onmogelijkheid.
Maar blij ook waar ik nu ben met Benita. Stel me voor waar ik anders geweest was als ik bij al die vorige (één er van) gebleven was alles wat ik beleefd zou hebben en niet beleefd zou kunnen hebben in plaats daarvan?! Waarschijnlijk zou ik very bored geweest zijn ook. Misschien heb ik dat vermeden. Nostalgie is een prijs te betalen voor een intens leven en die kan ook mooi zijn mooi en t
riest als een muziek.
Hoor net een muziekje op de radio hier van David Bowie, China Girl, niet per se wat me van hem zou bij blijven .. Acht dagen geleden is hij overleden.
Strange mensen die er niet meer zijn en toch niet echt weg zijn tegelijkertijd. De laatste tijd daar steeds mee bezig geweest. Maria ligt in het ziekenhuis en het zag er een moment behoorlijk slecht uit. Het lijkt nu weer de goede kant uit te gaan. Maar ik was bang dat het voorbij zou zijn en ik heb angst voor wat dat emotioneel met me zou doen, hoe ik dat zou ervaren. Of ik het aan zou kunnen en hoe ik me zou moeten gedragen ook. Adoptieve zonen syndroom.
Op de een of andere manier was ik in mijn gedachten gefixeerd op de begrafenisspeech die ik zou moeten geven als zoon en wat ik dan zou moeten zeggen.
Uiteindelijk leek het enige dat ik zou kunnen zeggen bij die gelegenheid (geen kwaad over de doden) en dat valable was, dat ze me de liefde had gegeven die me ontzegd was (door mijn biologische ouders).
Natuurlijk schoten mij ook allerlei moeilijke dingen door het hoofd die ze ook betekent had maar tegelijker tijd denk ik eigenlijk echt dat dat het essentieelste aspect voor mij als persoon was geweest.
Het leek me ook werkelijk misplaatst om over andere dingen uit te wijden dan.
Ook weet ik niet of ik niet in huilen zou uitbarsten van emotie daar voor de rest van de overige familie. Wat ik zou voelen en of ik het aan zou kunnen.
Maar ook of ik überhaupt wat zou voelen als ze zou overlijden. Zou ik uiteindelijk niet zo veel voelen misschien en was ik daar dan ook weer bang voor? (A.Z.S.)
Vervolgens bedacht ik me dat ik niet op een bepaalde manier voelen hoefde. Je voelt wat je voelt en daar houdt het mee op en dat is dan ook oké.
Heb ik genoeg afstand inmiddels en leeftijd om niet meer overmatig te hoeven lijden.
Hoe dan ook ineens werd ik weer met een eventueel afscheid geconfronteerd.
Afscheid van mijn eigen leven, daar waar ik misschien voor op de vlucht ben maar dat toch deel uitmaakt van mij (mijn bestaan).
Ik ben er ook nog niet zo uit welke rol en hoe belangrijk ik uiteindelijk ben voor mijn ouders.
Wacht alweer drie dagen op een Whatappje van Douwe. Ik hoorde in eerste instantie via Vanden dat ze in het ziekenhuis was opgenomen.