Ik lig nog in mijn bed, het is half tien ongeveer. Grotendeels tevergeefs, probeer ik terug te halen wat ik nog niet zo lang geleden gedacht en gedroomd heb.

Wat de dromen aangaat heb ik de indruk dat het is zoals de laatste tijd; ik droom geen voorvallen maar een gevoel. Geen beelden en niets concreets, ik weet niet wat ik doe of beleef, alsof de dromen geen manifeste inhoud hebben. Toch word ik elke keer wakker met een voldaan en bevredigd gevoel iets gerealiseerd te hebben waardoor ik verder ben gekomen(?!). De laatste weken of misschien maanden gaat het zo en kan ik er geen vat op krijgen.

Bedacht me ook nog zoiets als het volgende:

De tijd beweegt niet (schrijdt niet voort), wij bewegen en geven het aan in een eenheid die we tijd noemen. De richting is onduidelijk. Een moment (het nu) is eindeloos, begint niet en eindigt niet maar we bevinden ons in (dingen die zich per se tegen moeten spreken om waar te zijn)

Life is only
(exists)
Death does not exist; it is the lie, the untruth (so lying is not living, if I catch my drift..)
(non-existing is not; life is all, outside life none is; within life all is)

Time could be the diminution of life impulses

Vreemd, elke keer ontsnapt me het weer, ik had andere woorden en gedachten als die in mijn hoofd. Het heeft er mee te maken maar als ik het begin op te schrijven ben ik het alweer kwijt en lijkt het te verdampen.
Misschien was het niet zo interessant als het leek toen het nog fris in mijn slaperige hoofd hing.

And yes, the moment seems lost en het wordt tijd dat ik mijn nieuwe koffiemaler (Turks) en koffie (Peru) ga gebruiken om een kwaliteitskoffietje te bouwen (!) en dan wakkerder te worden natuurlijk.

Ben van plan, weer eens, te gaan hardlopen maar ik ben niet echt zeker dat het daartoe komt.
Vanmiddag natuurlijk werken en eigenlijk heb ik geen zin om dan voor apegapen aan de receptie te zitten. Een keer moet ik er doorheen. Zodat ik een conditie opbouw en dan binnen enkele weken niet meer zo moe ben als ik gelopen heb.

Mooi ding die Turkse koffiebonen handmaler. Van messing/koper en aangenaam zwaar die de koffie werkelijk poederfijn maakt zonder het te verwarmen zoals vele elektrische malers. Wel zwaar werk ook overigens.
Kan het tevens meenemen op onze reis naar Frankrijk eind volgende week. Voor in de caravan. Joepie!