Mijn croissantje en koffie staan voor me klaar op het kleine tafeltje waar ik me aan bevind. Ook deze maandag in Bellini, een week later. Vandaag echter, als alles goed gaat ga ik een Saab 9-3 Kombi kopen ergens in de buurt van Stuttgart.
Dus alles is anders en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik volledig excited ben. Zoals gewoonlijk denk ik dat alles nog fout kan gaan maar het kondigt zich tamelijk goed aan. Natuurlijk eerst de auto zien en een testrit maken en kijken of de auto in orde is. Het ligt wel wat boven het eigenlijke budget dat ik me veroorloven kan maar misschien kan ik het krediet nog wat opschroeven als we het kopen. Het ziet er naar uit dat ik samen met Benita het geld bij elkaar krijg. Drieduizend vijfhonderdvijftig heb ik al in mijn computerhulsje. In de bank hier tegenover probeer ik zo nog de laatste duizend op te nemen.
Vanochtend alles afgesproken met de man Mattias Kurz-Steim per telefoon en om drie uur vanmiddag moeten we daar zijn. Helaas moest ik eigenlijk werken vandaag maar ik heb me vanochtend maar ziek gemeld. Ik kon het niet riskeren dat iemand anders voor mij zou komen en dan de Saab voor mijn neus weg zou nemen. Ik ben niet zo trots op mezelf maar het ging niet anders. Benita moest natuurlijk ook per se haar psychotherapie sessie hebben om elf uur. Ze heeft het zo hard nodig.
Er was dus geen andere mogelijkheid.
Boy is maar thuis gebleven want die zou er niet zoveel aan hebben in het kleine onhandige (voor hem) Peugeootje van Benita. Bovendien had ik niet zo’n zin nog een afleiding, ik ben zo bezet door die auto gescheidenis en probeer me te concentreren zodat ik alles goed doe en het lukt. Stress and excitement dus!
Vannacht gedroomd dat ik Walkiria tegenkwam ik denk ergens bij familie van haar in Nederland. Het was een heel intens moment dat we elkaar aankeken en zij huilde en kuste me eindelijk innig. – Je bent zo ver weg – zei ze. Het klonk als een rechtvaardiging waarom ze het niet eerder gedaan had. Ze was wat kleiner als dat ik me herinnerde. Het samenkomen was zo’n opluchting maar even later nam ze een klein beetje afstand, we stonden tegen een hoog wandmeubel. Half bewust van de anderen. Kon het nog steeds niet zijn? Leek het te zeggen, twijfel misschien maar het was uitgesproken, nooit uitgesproken liefde eindelijk nu wel en daardoor gevoeld en beleefd.
Waarom droom ik daar nu van? misschien omdat ik haar geschreven had enige tijd terug en nog niets terug gehoord had. Waarschijnlijk heb ik daar gisteren onbewust een moment aan gedacht.
Andere dromen die ik vannacht nog wist ben ik in het morgenlicht weer vergeten alsof ze erin opgelost zijn.