In een PMU in de hoofdstad van Frankrijk, Parijs niet ver van Gare du Nord.
Heb zo even met Philomena gebeld maar ze was onderweg boodschappen doen. Het is waar dat ik gezegd had dat ik haar zou waarschuwen als ik in Parijs zou aankomen maar ik had gewacht tot ik vrijwel bij haar voor de deur stond.

Ze had me vriendelijk uitgenodigd om bij haar het nieuwe jaar in te luiden toen bleek dat het feest bij Thierry niet zou plaats vinden. En daarmee dus ook een eventuele ontmoeting met een dame voor mij, een vriendin van een vriendin die in principe interesse had om een nieuwe man te vinden, en in dat licht vermoed ik mij te ontmoeten.

Allemaal mannen in dit café, ik neem aan om te wedden op paarden (PMU). Mannen die hier waarschijnlijk de hele dag doorbrengen, volledig gegrepen door een eindeloze en onuitputtelijke wedkoorts. En eventueel ook de nacht als het hier open zou blijven.

Gistermiddag KAT gezien in Fécamp. In het gesprek dat wij hadden kon ik het niet nalaten wat van mijn recente overtuigingen aan haar te verkondigen. Over mannen en vrouwen en hun relaties.
Helaas werd zij daar “ongemerkt” licht depressief van en ik had spijt van mijn hopeloze meningen geïnspireerd , sin duda, door mijn teleurstellende recentelijke ervaringen op dit gebied, die haar blijkbaar in die staat hadden gebracht.
Daarop stelde ik voor met mij mee te gaan voor een paar uurtjes en wat te drinken en t e praten, wat ze accepteerde.
Ze had me even daarvoor al voorgesteld om naar haar huis te gaan maar dat wilde ik niet omdat ik nog van plan was het huis wat op te ruimen voor als Regina zou komen de volgende dagen om voor Boy te zorgen.
We namen elk onze auto en zij reed achter me aan richting Yport. Althans dat was mijn overtuiging in eerste instantie maar het was me wel al opgevallen dat er op verschillende momenten op de rit niemand meer achter me reed.
Misschien even gestopt om te telefoneren of misschien iets te kopen, een fles rode wijn of iets van dien aard of gewoon een andere weg genomen die ze beter kende, dacht ik.
Eenmaal thuis liet ik het licht in de trap naar boven aan en mijn deur half open, verwachtende dat ze elk moment me zou volgen en naar boven komen.
Maar het bleef maar duren, ik had zelfs de tijd om dingetjes op te ruimen in het appartement.
Bij toeval keek ik op mijn mobiele telefoon en ineens zag ik dat ik een sms-je van haar had
ontvangen waarin ze schreef dat ze zich niet goed voelde en dat ze toch maar naar huis was gegaan.

De repente me volvió a mi mente la noche antológica con Marleen, die verbijsterende nacht toen ze ’s nachts ineens uit het bed was verdwenen, om vier uur ’s nachts en ze me opbelde dat ze voor de deur (buitenhek 116 rue de Paris) stond en terug was gekomen omdat ze geen transport had gevonden om naar haar kamer in het 17de te komen.

Dat was dus voor KAT geen probleem, ze had haar auto en ze was thuis.
Ik belde haar meteen op om te vragen wat er aan de hand was. Toen stelde ik nogmaals voor dat ze langs zou komen over een half uur als ik mijn huis enigszins gedaan zou hebben. Stofzuigen en afwassen en dergelijke zaken.
Uiteindelijk kwam ze dus toch langs en ze zag er triest uit. Aan de telefoon huilde ze ook.

Spaghetti eten en ik had nog een halve fles rode wijn staan van de vorige keer dat ze op visite was en langzaam aan ging het weer wat beter.

We hadden het over allerlei dingen vooral leeftijd aangaande en ik probeerde hier en daar wat nuances te leggen die deze namiddag misschien wat ontbraken in mijn relaas (die zeker ontbraken).
Natuurlijk ging het ook weer over seks en hoe ze daar van hield (houdt) en ik weet niet meer precies hoe we er toe kwamen maar het ging over zoenen en hoe dat voor mij gevaarlijk (lees; opwindend) was en ik denk dat we het een beetje een uitdaging begon te vinden want ze begon stilletjes aan me te zoenen. Eerst voorzichtig op de lippen maar later steeds heviger en met haar tong.
Dat wondt me dus weer op en in een mum had ik weer een stevige erectie in mijn steeds ongemakkelijker zittende jeans, hetgeen haar niet ontging, integendeel.
Ze keek een paar keer naar het licht in de kamer. We zaten op mijn luxe leren sofa (tennisclub gift) en ik dacht dat ze wilde dat ik het licht wat zou dimmen in de huiskamer.
Ik stond op en zei dat ik het licht uit zou doen. Ze verstond me niet maar ik zei het misschien niet in haar goede oor en ze stond ook op en liep “ilico presto” (direct) naar de slaapkamer.

Nu in Parijs en ik wacht op Philomena. Misschien is ze al thuis. Mijn koffietje is op.
Ik heb niet genoeg geslapen heb ik het idee, ik hoop dat er genoeg energie in de hoofdstedelijke lucht zit om me wat op te peppen.
Voel me een beetje triest op één of andere manier.

PS ik heb dit zo snel als ik kon geschreven, ik heb het idee dat ik niet veel tijd heb om er iets behoorlijks van te maken. Zo snel mogelijk zonder al te veel details want anders komt er bijna letterlijk geen eind aan mijn verhaal. Maar het schrijven gaat niet snel genoeg. Ik zou me moeten trainen om extreem snel te typen, zo snel als mijn gedachten bijna, in het ideale geval sneller als mijn gedachten zodat ik mijn gedachten kan volgen, direct, ze voorloop met mijn schrijven en mijn gedachten stroom zijn vrije loop kan gaan zonder deze te hoeven onderbreken.
Dit laatste verhaal over gisteren ging erom om te zeggen dat ik met KAT naar bed was geweest maar het waarom en in welke hoedanigheid moest er ook bij. Alleen schrijven dat ik seks had gehad met iemand wil niet veel zeggen. Maar dat vraagt veel tijd/geschrijf/ruimte en mijn tijd is gelimiteerd.
Een half uur, drie kwartier, twee koffie.. Pijn in mijn billen op een harde houten stoel, kramp in mijn vingers/hand en/of pols.

Plus de gedachtes die er ineens niet meer zijn, verdampt als water op een gloeiende plaat als je even verdwaalt in woordkeuzes en dergelijke, opgedroogd en niet meer levend in de inkt die net op het papier is uitgevloeid.