Kerst, één van de belabberdste kersten “de mi vida”, geloof ik. En dat ondanks het feit dat ik de 24ste ’s avonds uitgenodigd was voor een echt kerstdiner bij KAT en haar familie in Senneville.
Ze zouden het eerst in de omgeving van Parijs vieren, bij haar zus, meen ik maar dat bleek ineens niet meer zeker en dus, zei ze, als ik het hier vier dan ben je uitgenodigd en ben je niet alleen op kerstavond.

Het leek allemaal zo leuk en het begon veelbelovend. Nieuwe mensen; haar zus en haar man en hun dochter “Laura”, de moeder die wat vergeetachtig wordt, de dochter van KAT, Anne Eva en haar vriend.
Rond kwart over acht was ik daar en wat ik me nu herinner is dat we vrijwel direct aan de champagne gingen met hapjes. Echter stelde KAT voor om er nog een soort in alcohol gedrenkte frambozen cocktail door te doen. Ik proefde het eerst en het leek me wel lekker. Een glas later was ik natuurlijk behoorlijk dronken en zoals gewoonlijk leken eerst de remmen wat los te gaan en leek ik vooral meer te praten als gewoonlijk in een vrijwel onbekend gezelschap.
En zoals gewoonlijk bleek dat ook weer over te gaan en voelde ik me eigenlijk niet meer zo lekker met het verstrijken van de avond.

Een ieder had een pakje gekocht voor één persoon zonder te weten wie en gedurende de maaltijd tussen de verschillende gangen werden deze in willekeurige volgorde geopend.
Ik kreeg een doos chocolaatjes en KAT kreeg “toevallig” mijn cadeau.

Het orgasme van de avond was het nagerecht waar al verschillende keren aan gerefereerd was, een zelfgemaakte traditionele familie Bûche.
Het leek erop, hysterie alom, hysterie waar ik evenwel niets mee kon. Vrouwen om me heen die gilden om alles wat er gebeurde of gezegd werd. Dingen die ze leuk vonden maar die vooral gruwelijk cliché en gespeend van humor waren(in my book).
Ik nam maar aan dat het om te lachen was want iedereen nam deel aan het lachen (in ieder geval de vrouwen) enkelen schaterlachten naast me en voor me, zo hard dat mijn oren er bijna afvielen.

Tot dan toe was de avond redelijk verlopen maar plots dacht ik dat ik in feite in een vreemde en onverklaarbare nachtmerrie terecht was gekomen.
Het leek niet meer te kloppen dat ik me daar bevond en dat ik eventueel iets met één van hen zou hebben. (KAT)

Opnieuw, zoals met zekere regelmaat de laatste tijden, overviel mij de banaliteit van de mensen. En vooral ik wilde daar niets meer mee te maken hebben.
Volkomen onaardig van me natuurlijk want ze had me zo lief uitgenodigd maar ik voelde me daar echt niet op mijn plaats.
En dat zelfs zo dat het me een groot deel van de zin om met KAT om te gaan heeft ontnomen.

I am, of course, overreacting maar ik leek ineens duidelijker te zien waar ik in beland geraakt was.
Hele gewone en saaie franse mensen in een weinig inspirerende omgeving en omstandigheid. Daar komt nog bij het probleem van vrouwen en eten.

Misschien viel het wel op, KAT liet doorschemeren dat ze dacht dat ik niet helemaal op mijn gemak was. Ik kon er niets aan doen ook al had ik het idee dat mijn gezicht op permanente glim stond, tot kramp toe bijna vooral naarmate de spieren meer forceren nodig hadden. Het heeft waarschijnlijk daarna de hele nacht nodig gehad om zich weer te ontspannen, mijn gezicht, huid en gezichtsspieren.
Verder was de “Bûche” volledig niet mijn smaak. Weinig subtiel “taste wise”, dat gebeurt als vrouwen zich laten gaan met toetjes, suiker, vet en chocolat.
Voor mij had het nagerecht niet zo veel belang, gelukkig.

Nu al weer sinds twee dagen hoofdpijn. Ik vraag me af of het de alcohol was of de avond.

En toch was het buitengewoon lief van haar om me uit te nodigen want mijn ouders voelden niet de behoefte om me wat geld te geven zodat ik naar Nederland zou kunnen komen om samen met de feestdagen door te brengen. Ook zij waren alleen.
Niet dat ik het heb gevraagd natuurlijk maar ze hebben het vooral niet voorgesteld. (ze wisten dat ik helemaal geen geld had in december.
Kerst is niet belangrijk toch.. voor ons toch maar een gewone dag etc.
Maar op één of andere manier leek nu deze kerst wel belangrijk maar om andere en verse redenen.
Was het geen mooi niet te sentimenteel excuus geweest voor mijn ouders om me uit te nodigen en elkaar te zien terwijl zij ook niets om handen hadden?
Weer een gemiste kans om warme liefhebbende ouders te zijn? Onder normale omstandigheden met de moraal die ze hebben en die ik eigenlijk niet goed begrijp zouden ze me geen geld kunnen geven voor de reis maar met de feestdagen, familiedagen in principe hadden ze een mooie gelegenheid om is een andere keuze te maken.
Wat voor conclusie te trekken; dat ze me eigenlijk niet echt om zich heen wensen?
Hoe dan ook niet echt een preuve d’amour, vrees ik.