In Roean en het hondje, Basje zit in de auto op me te wachten. Hopelijk slaapt ie.
Vanochtend vroeg opgestaan om hier om kwart over negen te kunnen zijn. Rond een uur of kwart voor acht.
Hoewel de emoties in mij afgezwakt zijn en mijn gemoed gedeeld door honderd rustiger is, ga ik toch elke keer weer met wat verdwaalde gevoelens aan de haal en moet ik toch steeds weer meerdere malen slikken om terug tot af te komen. Dat wil zeggen daar waar ik inmiddels ben gekomen, sentimenteel gezien, en waar ik een zekere rust vind.
Van haar kant nog steeds geen enkele emotie natuurlijk. Nog steeds die gevoelsleegte waar een persoon als ik niets mee kan.
Vraag me af wat ik kan doen met mijn hypergevoeligheid. Steeds meer heb ik het idee dat ik onaangepast ben in het moderne en vooral professionele huidigheid.
Uiteindelijk kan ik alleen maar dingen voor mezelf doen en daar zou ik eventueel redelijk goed in kunnen zijn als ik daar genoeg motivatie en energie voor zou kunnen vinden.
Eigenlijk zou ik moeten schrijven (en schilderen) maar op het moment dat ik dan vrij zou nemen (werkcontract voorbij) dan zou ik voldoende voldongen moeten zijn van de noodzaak voor mij om op die manier mijn bestaan te kunnen verzekeren. Dat wil zeggen op dagelijkse basis op zijn minst een halve dag doorbrengen met schrijven en daarnaast zoeken hoe ik dat aan de man kan brengen.
Werken kan ik niet veel langer meer, ik begin te traag te worden(of was dat altijd al) en voor mijn type mens is er geen plaats meer in de maatschappij.
Voor die continue concurrentiestrijd ben ik niet gemaakt. Voorheen kon ik door mijn natuurlijke faciliteiten/kwaliteiten nog enigszins het feit verbergen en net doen alsof maar ik voel dat het niet veel langer gaat lukken en dat ik echt op een andere manier de dingen moet gaan aanpakken. Dat ik zelf moet bepalen hoe en wanneer ik de dingen doe die ik moet doen professioneel. Ik kan niet meer afhankelijk zijn van de kortzichtigheid van andere jongere generaties die helaas nu de wet worden.
Ik was het dus weer aardig zat gisteren op mijn werk. Maar vandaag probeer ik het maar van me af te zetten en mezelf weer wat op te bouwen. Constant het gevoel te hebben onkundig te zijn is op de lange duur niet vol te houden. Of dat dan werkelijk zo is doet er niet toe.
En heel veel jonge vrouwen hebben op een of andere manier een revanche te nemen op mannen en misschien mannen met de leeftijd van hun vader, leraar baas.
Stupid Tarts!!
Hierbij kan ik ook zeker Marleen rekenen maar zij is tevens één van die meisjes in de klas (vroeger) waar ik niet echt mee omging omdat we elkaar niets te melden hadden. Op een of andere manier zes zeven jaar geleden ben ik wat dat betreft het spoor bijster geraakt en nu lijkt het zich even allemaal tot in den oneindigheid te herhalen met die nieuwe vrouwen die in mij een man van vijftig zien. Of soms wat jonger maar duidelijk de oudere ten opzichte van hen, plus dat de meeste dus in dat andere gedeelte van de klas zaten (vroeger dus).
Het me zo voor te stellen doet me de dingen weer een beetje in perspectief zien. Terug naar oude waarden die wat makkelijker te hanteren zijn in mij en die gebaseerd waren op indrukken en gevoelens voor dat er allerlei vage filters over kwamen van seks, moraal, cultuur en intelligentie.
Heb nog wat ge sms-st met verschillende mensen. Laine is in het ziekenhuis voor een klein probleempje aan haar hand en kon me dus niet zien om een koffie te drinken vanochtend.
Philomena vroeg me of ik niet door kon rijden naar parijs waar ze me dan warm zou onthalen; en van anderen heb ik nog geen antwoord gehad.
Het is inmiddels half twaalf en ik moet maar eens terug naar het hondje.
Dat lieverdje is al weer enkele uren in de auto (aan het slapen hoop ik)
Kus want dat kan ik wel gebruiken.