Het is niet de eerste keer dat ik me hier in dit café in Freising ophoud. Een van de weinige aangename en wat ontspannener gelegenheden die ik buiten de Gärtnerplatz area in München gevonden heb. Italiaans/Frans georienteerd, heb ik de indruk. Een echt café waar ik zoeven een koffie genomen heb met een croissant. Ze is er voor naar de bakker gegaan want er bleven alleen nog chocolade(?) croissants over. Daar ik haar vertelde dat het eigenlijk niet zo mijn ding was, met chocolat, is ze er om naar buiten gegaan. Café’s vind men hier niet zo in die provinciale steden of stadjes, alleen bakkerijen die ook koffie schenken en waar men dan zitten kan. Ik weet niet zo goed hoe men dat zou moeten noemen in het Nederlands.
Niet de eerste keer dus, waarschijnlijk de derde of vierde keer zelfs. B. heeft hier elke maandagmorgen en sinds enkele maanden, haar fysiotherapie sessies. Dat doet haar veel goed en mij doet het ook goed om dan hier wat van mijn oude koffiereflexen te kunnen beleven. Quality moments with my own (self), zal ik het maar noemen.
Zoveel dingen gaan er op dit moment om in me dat ik eigenlijk niet weet wat ik eruit zou moeten pikken. Alles opschrijven gaat sowieso niet lukken, vrees ik.

Gisteren heb ik mijn oude computer met een Ubuntu distribution die ik dacht verloren te zijn weer teruggevonden en heb ik vele oude foto’s en teksten bekeken en gelezen. Natuurlijk van mijn post-Marleen periode en het kwam me allemaal zo triest voor, alsof er een donker waas over al die dingen lag ook op zonnige dagen en op relatief positieve momenten. En dat was natuurlijk ook zo. Nu vraag ik me af of dat nog verder gaat, tot op de huidige dag. Bij het zien van foto’s van Marleen leek het me alles toch nog tot een actuele realiteit te behoren. Ik vroeg me af of ik er nog steeds niet compleet overheen was en of deze donkere waas ook nog over vandaag hing en of ik die dan na een tijdje toch zou waarnemen ook al denk ik het momenteel niet zo te ervaren. En vooral hoe kom ik dan verder en nu van deze waas af?!