Dit keer ben ik op mijn werk en profiteer van enkele momenten van relatieve leegte om maar eens te proberen wat te schrijven.
Ik heb vandaag voor het eerst weer sinds maanden hardgelopen en ik had Boy meegenomen omdat ik dacht dat het wel zou gaan. Ik was toch niet van plan ver en lang te gaan lopen. Echter na een tijdje bleek dat het allemaal wat veel werd voor de arme Boy. Hij volgde nog nauwelijks en liep bovendien elke keer aan de verkeerde kant van de weg. Dat wil zeggen aan de andere kant als waar ik liep. Het ergerde me enorm hem elke keer weer te moeten zeggen, uitleggen dat hij bij mij moest blijven, aan mijn kant. Ik schaam mij te moeten zeggen dat ik erg boos werd en hem veel te heftig behandelt heb zodat hij het in zijn thick scull zou krijgen om eindelijk te luisteren. Natuurlijk was Boy daardoor helemaal van slag en was het voor hem denk ik niet meer zo’n leuk uitstapje.
Ondanks dat ik mezelf een ontzettende zak vond om zo de dingen voor hem en voor mij te verpesten, kwam ik nauwelijks van mijn boosheid af. Ik weet niet wat dat met me is. Er gaat dan een knop om en ik kan het vrijwel niet terugdraaien op dat moment. Waarschijnlijk moet ik daar ook nog is aan werken in de nabije toekomst. Op de terugweg nadat we ook nog waren wezen zwemmen in een meer daar, ook niet met veel succes want the Boy had moeite in en uit het water te komen ook al dacht ik dat het eenvoudig zou moeten zijn, ben ik toen maar met hem aan de lijn gaan wandelen. Ik lijk het nog niet altijd te kunnen accepteren dat mijn hondje echt oud en een beetje gehandicapt wordt.
Als ik hardloop blijft hij zo ver achter dat ik bang ben dat hij me niet meer ziet en dat hij dan verdwaalt en hem iets overkomt. Of dat hij opeens niet meer verder kan. Het is allemaal ook zo plotseling gegaan met hem, hij is ineens sinds vorig jaar zo achteruit gegaan. Ik heb het nog niet verwerkt in mij.
Daarna heb ik geprobeerd me niet meer zo op te winden en lief tegen hem te zijn, hij verdient mijn gedrag echt niet. Het spijt me dan zo die arme Sjoebie. Ik moet hem nog zo vol stoppen met liefde zodat hij aan het einde van zijn leven toch dat heeft gehad wat hij in zijn jeugd niet heeft gekregen, aan zijn moeder en broeders en zusters onttrokken veel te vroeg en zijn eerste boze baas die hem sloeg… Volstoppen met liefde en een overdosis van warmte en kusjes op zijn snuit en omhelzingen en eindeloze quality moments ‘s avonds als ik met hem buiten ben en we naar de sterren, de heldere maan en het gras kijken.
Toen ik wegging vanmiddag lag hij ontspannen en vermoeid ook naast zijn matras en kussen. Alles was weer goed. Hij was nog wat nat van het baden in het meer en rook niet heel erg fris maar hij lag er tevreden had ik de indruk. en geliefd, was ik zeker, bij.
Ik hoop dat hij toch nog fijne dromen heeft vanmiddag in mijn afwezigheid en dan blij is me weer te zien vanavond rond elf uur als ik uit mijn werk kom.
Het mooie van Boys is ook dat ze niet rancuneus zijn en elke keer toch weer zo positief en blij kunnen zijn als alles weer oké is.
Ik verdien hem niet denk ik op dat soort momenten en dat is ook zo, toen ik vanochtend met hem buiten was, was ik een slechte baas/vader en verdiende ik hem echt niet.
We hadden in principe het plan opgevat om voor Sinterklaas naar Nederland te gaan maar ik denk dat dat niet gaat lukken. Financieel is het te krap momenteel en misschien is het sowieso een beetje te veel om naar Nederland en dan drie weken later naar Frankrijk te gaan. Bovendien is B. ziek op het moment en als we naar Nederland zouden gaan zou dat deze zaterdag moeten gebeuren. We zijn beiden niet erg in vorm dus dat gaat het niet worden. Bovendien waren de geluiden uit het platte ook niet dermate enthousiast dat ik de indruk had dat het de familie waanzinnig veel plezier zou doen. B. vond dat zo leuk om daar Sinterklaas mee te maken en zoals dat gevierd wordt bij ons maar helaas moet ze dan toch nog een jaartje wachten.
Koude wind komt binnen elke keer als de voordeur van het hotel open gaat. Gelukkig is er niet zoveel gaande op dit moment.
De laatste dagen is het koud geworden, de eerste sneeuw is deze week gevallen en ’s nachts is er nachtvorst, enkele graden. Mijn winterbanden heb ik nog niet op de auto maar dat zou eigenlijk wel moeten. Hoewel het niet verplicht schijnt te zijn is het zo dat de verzekering niet uitbetaald als je iets zou overkomen.
De laatste dagen voel ik me vreemd en niet zo prettig. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik zoveel oude foto’s bekeken en teksten gelezen heb die me weer een aantal jaren terug werpen. De moeilijke tijden van voorheen spelen door mijn geest en ik lijk behoorlijke acrobatie te moeten uitvoeren om me niet meer daar te voelen en te weten waar ik me op dit moment geografisch en chronologisch bevind. Eching 2015 en met B. en Boy. Hier op mijn werk in Feldmoching en al die dingen. De emoties van toen zijn aan het wegebben maar helemaal weg zijn ze nog niet en ik kan ze nog voelen en doe dat dan ook. Vele dingen was ik vergeten en door het lezen van mijn oude dagboeken, die ik overigens op een nieuwe website (via WordPress) aan het zetten ben, weer bovenkomen.