Bijna weer een maand voorbij. Ik zit op de rand van mijn bed en luister naar de haarföhn van B. in de badkamer.
Ik heb geen tijd om te schrijven want we gaan samen naar landshut waar ze voor haar opleiding een lezing volgen gaat. Deze zou niet zo lang moeten duren en daarna gaan we dan wat doen in de stad.
Een exactere beschrijving kan ik nog niet werkelijk geven, het is nog niet duidelijk, althans niet voor mij. Waarschijnlijk is het voor haar allemaal al veel concreter.
Iets later ––
In het café van de “Hochschule” tussen allemaal jonge mensen en ook al voel ik me niet volledig “out of place” of oud, moet ik toch, denk ik, voorzover ik überhaupt opval, een indruk van iemand uit een andere vroegere wereld op deze overwegend jeugdigen hier maken. Op dit moment, echter, heb ik even genoeg aan mijn eigen indruk.
Er is hier veel gaande vooral aan de bar, een lange rij van mensen die koffie en/of andere zaken willen bestellen. Ik besloot me eerst maar aan een tafel in het café te zetten en daar rustig wat te schrijven.
Deze week heb ik me ziek gemeld omdat ik een spierverrekking in mijn rug heb opgelopen, vrijdag terwijl ik druk in de weer was met allerhande werk aan de “Slomo”. In eerste instantie kon ik me nauwelijks bewegen maar van dag tot dag ging en gaat het beter. Het is nu woensdag en gisteren en eergisteren had ik dus vrijgenomen. Vandaag en tot zaterdag (mijn eerste zaterdag bij boesner) hoefde ik zowieso niet te werken. Ik moet nog wel even naar de dokter om een briefje te halen.
Schrijven met een vulpen lijkt me wel te inspireren om dingen op schrift te stellen. Het heeft niet per se een invloed op de kwaliteit van het geschrevene, vermoed ik, maar het heeft me er wel al enige malen toe aangezet om de pen op te vatten.
It’s a beautiful sight to watch the pen glide over the paper leave a bluebleeding trace of ink become words and phrases..
De “espresso doppio” heb ik inmiddels in alle rust kunnen bestellen, er is niemand meer, geen rij meer aan de counter. Ook in het café is het rustig. De meesten die hier stonden zijn gelijk weer naar buiten gegaan met hun drankjes en broodjes etc.
De zon komt een weinig door, door de heiige lucht maar het lijkt naar meer te aspireren. De temperatuur is ook al aangenaam warm. Lente/zomer gevoelens en een beetje triest dat het skien nu echt voorbij is. Daarvan hadden we echt te weinig dit jaar/seizoen.