Waarom blijf ik het gevoel houden dat ik in de zeik wordt genomen door haar. Waarom kan ze me niet overtuigen van haar diepere gevoelens voor me. Waarom denk ik dat ze alleen met zichzelf bezig is??
Er lijkt echt maar één antwoord te zijn. En het antwoord bevalt me niet. Ik wil het niet geloven maar ik vrees dat ik weldra niet anders meer kan. Ze reageert zo vreemd op dingen die ik vraag en uitleg aan haar. Alles wat ze aan emoties komt zo onecht en fake over, ik kan me er niet aan onttrekken. Ik vertel mezelf honderd keer dat ik het allemaal fout kan zien en dat ik er grof naast kan zitten omdat niet iedereen is en reageert zoals ik dat denk. Niet dezelfde gevoelswaarden hanteren (ik weet eigenlijk niet wat dat betekent) maar anders zijn als dat ik interpreteer bijvoorbeeld.
Nu ontdekte ik in de bovenste lade van haar kast in de slaapkamer van haar allerlei souvenir achtige dingen van haar vakantie in Budapest en Kroatië die aangaf dat ze het toch allemaal heel waardevol vond. Helemaal niet zoals ze het aan mij doet voorkomen. Een beetje zoals mijn plank met souvenirs van onze roadtrips. Die we alle samen beleefd hebben. Dat doet pijn en haar doet het niets, voor haar is het als een volgende road trip, nu met iemand anders of in het beste geval voor haar alleen.
En dat is ook wat ik voel, dat ze nu alleen is en niet meer met mij, ook al doet ze haar best me van iets anders te overtuigen. Ze is gelukkig en doet alsof ze droevig is met mij maar zodra ik niet meer klaag is ze weer blij en kletst ze weer of er niets aan de hand is. En dat is er geloof ik ook niet voor haar. Geen nostalgie problemen, van hoe we ooit waren samen. Zolang ik geen problemen maak zijn er voor haar geen problemen.
Gisteren had ik het moeilijk en had ze dat ook door want ik kon haar nauwelijks kussen en blokkeerde eventuele urges om te vrijen en gaf aan dat ze maar naar huis moest. Toen moest ze huilen maar in geen enkel moment vroeg ze iets of zei ze iets tegen mij.
Vanochtend schreef ze hoe mooi de bergen en de zonsopgang waren toen ze naar haar werk ging om zeven uur. Aan de telefoon weer vrolijk of ik goed geslapen had en of ik haar email had ontvangen. Na haar werk had ze met Diana afgesproken in Dorfen. Met Diana gaat ze volgende week naar Italië voor 4 dagen. Ik heb haar gezegd dat ik dat niet oké vond dat ze nu op vakantie ging weer met iemand anders maar afzeggen doet ze niet. Verteld vrolijk dat ze met haar heeft afgesproken en reageert niet als ik zeg dat ze dan fijn haar vakantie kan bespreken. Maar zoals ik het zie niet omdat ze zich ongemakkelijk voelt maar omdat ze denkt dat het voorbij gaat als ze er niet over praat. En omdat ze eigenlijk geen probleem ziet omdat zij dat wil en er zin in heeft en ik alles maar moet of zal accepteren en zij eigenlijk happy is.
Self-centred seems to be the word, concerning her.

Ben bij Nono en drink een koffie de vrouw met de shreeky stem is er, helaas.
Het is erg slecht weer. Het heeft vrijwel de hele dag geregend en het is grijs en koud.
Wilde er toch even uit, al was het alleen maar om niet triest alleen te zitten in mijn houten huisje op de camping terwijl zij het weer naar haar zin heeft. Op deze wijze kan ik niet mét haar zijn, ik kan niet aan haar kant staan. Want zij denkt uitsluitend aan zichzelf. Ik besta in functie van haar wensen op dit moment. En dan heb ik het nog niet eens over als deze wensen plotseling in een nabije toekomst veranderen zouden ik dan toch weer overbodig ben. Niet met Fabian maar alleen met zichzelf of met een nieuwe man.
Elke keer voelt het alsof ik een beslissing moet nemen. Een beslissing die alleen in één richting lijkt te gaan. Maar ik kan het niet, of nog niet. Geef het nog tijd, je ziet het misschien allemaal fout en bent nog te emotioneel.
Maar hoe kan ik iets anders zijn als emotioneel? Is dat niet normaal eigenlijk. Zouden we niet beiden emotioneel moeten zijn om de juiste beslissing te nemen, om samen verder te gaan in dat geval. Maar het komt niet, het is er niet.

Ik wil geen fout maken, niet dit keer. Dacht echt dat dit de goede was maar het lijkt erop dat ik het toch allemaal weer fout gezien heb. Alle belangrijke dingen lijken dit aan te geven. Maar overzie ik dan andere belangrijke zaken zoals het feit dat ze voor mij heeft gekozen, zoals ze zegt. Of was het vooral, ik heb niet voor hém gekozen?
Ze houdt van me zegt ze maar hoe oprecht is dit en wat wil dat eigenlijk zeggen? Ik hou mijn zus, van mijn moeder maar ik ben geen familie of vriend.
Ze wil niet liegen want we hebben gezegd dat we de waarheid zeggen maar verder gaat het niet voor haar. Niet liegen maar toch de indruk wekken dat er liefde is en het oprecht is.
Ik heb haar gevraagd haar gevoelens voor me te tonen. Ik ben de belangrijkste persoon in haar leven en ze houdt van mij. Dat is zo wat ze steeds zegt maar wat zegt dat allemaal niet. Daar ligt mijn probleem.
Ik heb zo’n beetje gezien hoe ze momenteel functioneert en ik hoopte ergens dat ze niet zo was tegen mij maar inmiddels 3 maanden lang behandelt ze me toch zo. En zij voelt waarschijnlijk dat she is getting away with it.
Ik heb haar alles al verteld ook hoe ik denk dat ze functioneert maar ze blijft stumm en wacht tot het voorbij gaat en zegt of schrijft dan hoe mooi of leuk dit of dat was vandaag, vanmorgen, gisteren, op haar werk, straks met Diana in Mühldorf of zo.
Of is ze echt zo oppervlakkig en wil ik samen zijn met zo iemand, kan ik dat nu nog?!
Eigenlijk denk ik dat ze niet weet wat romantic love is en dat ze niet kan liefhebben. Zoals zovele vrouwen die ik gekend heb, kunnen ze zich alleen laten liefhebben en doen ze daarnaast vooral lief.
Liefhebben lijk ik sinds enkele jaren te kunnen. Is dat nu mijn geluk of mijn downfall geworden. Maar in bodemloze putten smijten van mijn precious love, dat kan ik niet meer en wil ik niet meer. Ik vind mezelf daarvoor nog te veel waard nu.
Ik kan iemand nog zoveel goede liefde geven, iemand die werkelijk ook van mij houdt. Het kan nog zo mooi worden in mijn leven (ons dan).
Het is voor mij steeds meer onduidelijk of zij dat is. Of liever het is steeds duidelijker dat zij dat niet is.
Mijn enige maar dunne hoop is dat ik me vergis.
Maar alles wat menselijk is, is mij niet vreemd dus ook me vergissen niet.

Had een cheese cake met johannisbeeren en een koffie genomen en inmiddels heb ik alles op en mijn tweede koffie staat naast me over twee tafeltjes heen die tegenelkaar staan. De skreeking lady is inmiddels naar huis en het is Nono zelf die me de koffie gebracht heeft. Een heel stuk aangenamer en rustiger.
Het is zes uur en ik schrijf er maar wat op los. Het overheersende gevoel is droefenis maar ook een zekere boosheid en pijn.

Vandaag nog een telefoontje gehad van een bedrijf. Het ging om een voorstellingsgesprek wat we voor maandag de 18de om tien uur hebben afgesproken maar helaas weet ik niet om welk bedrijf het gaat. Ik heb het niet verstaan in de introductie. Wel was ik zo slim om een bevestiging per email te vragen maar vooralsnog heb ik die niet ontvangen. Kan ook zijn dat de verschillende falende Wifi’s daaraan schuldig zijn.

Bedacht me dat ik zo snel mogelijk onafhankelijk moet worden financieel zodat ik vrije keuzes kan maken die gebaseerd zijn op een emotionele waarheid en niet uitsluitend vanwege materiele (on)mogelijkheden. En ook niet meer van haar afhankelijk zijn voor een huis of andere zaken.