In Bellini.
Vreemde maar inspirerende situatie. Alles lijkt zich om te draaien. Net als vroeger als je een recent geïnstalleerde routine doorbreekt. Zoals een hele nacht door te gaan en alles anders is als je ’s ochtends inslaapt.
Vanochtend was ik al om tien uur onderweg naar Freising. B. lag daar sinds twee dagen in het ziekenhuis. Ze had medicijnen gekregen van haar arts die haar tot rust zouden moeten brengen maar daarentegen werd ze er ziek van en kreeg ze slechts paniek aanvallen. Ze dacht dat ze ging sterven, zo beschreef ze me het later.
Bij haar thuis en midden in de nacht heeft ze toen de noodarts gebeld die haar uiteindelijk naar “Klinikum Freising” gebracht heeft. Het gaat nu weer beter maar gisteren voelde ze zich de hele dag “vreemd” en had ze extreem grote pupillen..
Zoeven heb ik haar bij haar psy gebracht, hier in Freising, nadat ik haar bij de bushalte voor het ziekenhuis had afgehaald, samen met Boy natuurlijk. (ineens wisten ze niet hoe snel ze van haar afkomen moesten, ze lag daar op de gang van de neurologie afdeling)
Met z’n tweeën zijn we toen gaan ontbijten in een café niet ver hier vandaan en van haar afspraak. Ontbijt “Paris” met een croissant en boter (en jam?!)
Nu ben ik dan weer alleen in Bellini en probeer ik wat te schrijven in mijn mooie indische (India) boekje. Mijn computer is leeg omdat ik die gister bij B. in het ziekenhuis had achtergelaten zodat ze wat series kon kijken daar op haar bed. Ik dacht daar pas aan toen ik daar was en had dus de stroomkabel niet meegenomen. Nu heb ik die wel mee maar geen mogelijkheid om die ergens in een stopcontact te steken.
Vanmiddag moet ik werken en morgenochtend ook om dan morgenmiddag naar Neersen (Mgbach) te gaan om vrijdagochtend naar de begrafenis van haar grootmoeder te gaan die Zondag plotseling is overleden.
Alles is dus door elkaar en vandaar ook dat gevoel waar ik het hiervoor over had. Een ander perspectief, of uit een ander perspectief voelen, dat is het. En fris, nieuw anders leven..
Het wordt natuurlijk allemaal behoorlijk vermoeiend. Ik probeer mijn tempo wat naar beneden te brengen. Zodat een eventueel opbouwende stress binnen mijn perken blijft. Ik heb de neiging om steeds sneller en sneller te willen gaan tot een soort van actie-orgasme. Dat komt dan natuurlijk aan het einde uit op een nerv-implosion.
Mijn tempo moet in het algemeen naar beneden anders kan ik niets meer voelen van mijn levend zijn.
Gisteren liep ik buiten met de Boy en besefte ik me ineens dat ik het weer snel aan het afhandelen was en ik meer bezig was naar mijn volgende taak te speeden, doorlopen, doorlopen. Ik besloot vanaf daar af te remmen en adem te halen. Een rustig tempo aan te nemen en tegelijkertijd te voelen waar ik was op het moment en niet waar ik in tien minuten, een half uur, twee uur, morgen moest zijn.
A difficult exercise, of course, in de dagelijksheid van geld verdienen en verplichtingen (gedeeltelijk ook zelf opgelegd).
Ook nu schrijvende al is het of ik haast heb. Ontsnappen me de woorden en gedachten dan? En wat als dat zo is en ik niets meer te schrijven heb!? Of uitsluitend nog andere mooie dingen van voelen!
Mezelf de tijd geven om in mijn leven te zijn. Deze verantwoordelijkheid aan te gaan die misschien ook B. kan helpen uiteindelijk.
Het enige voordeel van een depressie die ik zien kan is dat de tijd vrijwel niet meer verder gaat met jezelf er midden in.
Ik denk er soms aan terug aan die oneindige weken van mijn hevig bloeiende depressie. Niets kon ik doen, aan niets vooruit denken, nergens heengaan, stuck in the moment en hoe dat ergens (waarschijnlijk uitsluitend achteraf) heel rustgevend was.
I do have to get out off the fastlane (to nothing).
Mezelf accepteren, mijn eigen tempo en mijn mijn serieus nemen. Tijd laten vloeien en tijd nemen en me niet verliezen in a rat-race, mijn gaan in tegengestelde richting. One step forward, two step back.
Het lijkt ineens allemaal een andere betekenis te krijgen.
Uitademen: voelen.