Semi-alleen deze zondag neem ik een koffie met een gebakje in “Spasso”, het voormalige “Nono”. B. is het weekend bij haar moeder in de buurt van Rosenheim. Ze (haar moeder) heeft daar een deel van een huis gehuurd.
Ik schrijf semi-alleen want we zijn tamelijk veel in contact via Telegram.
Het voelt een beetje vreemd heen en weer tussen, ik haar nodig hebben en zij mij nodig hebben. Het is niet slecht om wat alleen te zijn maar het feit dat ze bij haar moeder is laat me enigszins in dubio. De laatste tijd heb ik de indruk dat ze probeert met mij, of liever met onze wereld van B. en mijzelf, in concurrentie te treden. Alsof het hetzelfde zou zijn om een intieme sentimentele verhouding tussen een man en een vrouw te hebben als een verhouding die het geeft (of geven moet) tussen een moeder en haar dochter. Alsof we in vergelijkbare posities zouden zijn en er dus ook één overbodig zou kunnen zijn, niet complementair, zoals ik denk dat gezond is en dat we daarom om haar (B.) zouden moeten strijden?! Het voelt heel ongemakkelijk aan en meer als een “confusion des genres” van haar moeders kant.
Vanochtend met Nessie getelefoneerd, tamelijk lang onder andere over het feit dat de tijd en wij daarin steeds verder gaan en hoe onze perceptie en ook hoe men ons ziet veranderd zijn en hoe onze plaats in de wereld en maatschappij inmiddels ook wezenlijk anders zijn. En vooral hoe we het daar beiden, ieder op zijn manier natuurlijk, moeilijk mee hebben. We hebben het ook nog een beetje over seks, maar ook over liefde en relaties, gehad en hoe kon het ook anders… Dat was interessant, ik hoop dat we dat af en toe kunnen blijven doen. Soms is het fijn om met mensen te praten die anders en van voorheen kennen en over ervaringen te kunnen kletsen die zij ook gekend hebben. Het is dan eenvoudiger om niet alles in zijn context te hoeven plaatsen om begrepen te worden.
Ook merk ik dat door met anderen te spreken over problemen, persoonlijke dingen, je soms ineens en daardoor een ander nieuw inzicht krijgt over je situatie, als de persoon je al niet direct een compleet kant en klaar en nieuw idee geeft. Door dingen uit te spreken komen andere dingen die daarachter/onder verborgen lagen vrij. Deze vinden ineens vrije baan; ruimte, lucht, licht, helderheid en kunnen dan naar voren/boven komen en zich nestelen in je bewustzijn.
Ik ben op de fiets gekomen want beide auto’s (Boxer en Saab) zijn nog ter reparatie bij Helmut (Werkstatt Wartenberg). Via het Vilser fietspad heerlijk in de zon, wind in de rug. De zon al laag want het is midden oktober en het was alweer na vieren.
B. schreef dat ze weldra naar huis rijdt, eerst nog wat drinken en dan weg. Het is een rit van ongeveer een uur.
Redelijk wat mensen hier. Zondagmiddag, misschien de laatste warme dag van het jaar!
Ik was tevreden om even weer wat alleen te beleven. Wat na te denken en weer wat op te bouwen na een zware week. Ik heb de indruk dat ik ergens aankom, dan wel aangekomen ben, zonder te weten waar en of dat werkelijk zo is. Het gevoel was echter expliciet en reëel.
Verder heb ik vandaag nog een speakerbox omgebouwd om het in de Boxer te kunnen installeren onder de voorstoelen (cabine), in de hoop dat ik de soundkwaliteit van de autoradio wat kan verbeteren daardoor. Ik kan nog niet zeggen of het past want, zoals gezegd, staat de Slomo bij Helmut in Wartenberg. Schuin afgezaagd en wat aangepast, en ook een nieuwe achterkant moeten zagen.
Wilde eigenlijk dingen doen op de computer, die geld opleveren kunnen maar ik had geen zin om in huis te zitten (buiten te veel licht voor computerscreens) op deze laatste zomerdag.
Ik ben zo’n rebel! 😉