Ben weer eens even in Roean, het hondje halen natuurlijk. Ik voelde me redelijk relaxed ook al denk ik dat wel vaker voor dat ik ‘haar’ zie en dat kan dan soms, net als de laatste keer ineens helemaal weg zijn. Vermoedelijk heeft het ook met de omstandigheden te maken waarin ik haar zie en wat ik me ervan had voorgesteld. Vorige keer duidelijk teveel toen ik op haar wachtte in Fécamp.
Vanochtend had ik een soort gewaarwording. Winnie had het enorm naar zijn zin in het gras op zijn rug met een stok in zijn mond en ineens had ik ook enorm zin om naast hem te gaan liggen daar in de velden. Ik legde dus mijn jasje in het gras dat nog wat vochtig was van de morgendauw. Op mijn rug en ik leek me ineens en vooral eindelijk is te kunnen ontspannen. Ik kon opnieuw het gras ruiken en de aarde en al het leven dat zich daar eventueel in bevond. Winnie tevreden en trots op zijn rug met een stokje en ik ook tevreden met mezelf plots. Ineens leek ik mezelf te hervinden in deze houding en positie. Even niets meer te hoeven voordoen voor niemand maar gewoon mezelf zijn en ontspannen zonder te denken aan de indruk die dat op een ander zou wekken. Het was alsof ik al jaren daar mee bezig was om geen indruk te wekken die ik niet wilde, alsof ik mijn image bij de ander koste wat het kost wilde controleren omdat ik vond dat men mijn handelen en mijn persoon altijd verkeerd interpreteerde. En dat maakte mij gedeeltelijk iemand die ik niet was en ook niet wilde zijn.
Maar daar in het gras stond ik mezelf toe een poes te zijn of winnie zijn broer en lekker te ontspannen; mijn gezicht, mijn liggen op mijn zijde, mijn ogen dicht te doen en ik dacht de persoon die van mij kan houden ooit moet mij zo accepteren, in zijn geheel, met alle aspecten die er aan mij zijn. Het kwam mij voor alsof ik niets te bewijzen zou hebben mezelf als persoon aangaande en dat al het andere tot ondergang gedoemd zou zijn zoals ook is gebleken. Het heeft geen zin want men zal nooit van je houden als je probeert te zijn voor de ander dat wat je denkt dat die ander van je wil.
Met haar, maar niet uitsluitend met haar maar wel schrijnend pijnlijk en overdreven met haar, ben ik ongelofelijk fout bezig geweest.
Het was zo’n opluchting daar op mijn zij met Winnie naast me aan het rollebollen en ineens leek ook mijn behoefte naar haar toe te onspannen.
Het onderhoud dat we sinds gisteren hadden via internet had me weer aardig in de stress gewerkt en een welbekende boosheid kwam toch weer boven drijven. Die boosheid was ineens weg en ook de angst, de angst met mijn gevoelens voor haar te blijven zitten. Ook dacht ik dat liefde ondanks mijn canonische leeftijd nog mogelijk zou zijn en dat dat heel iemand anders als haar zou zijn.
Die opluchting duurt nog steeds. Zonder vrees ging ik naar haar toe en dacht ik het wel aan te kunnen, welke omstandigheid dan ook.
Basje zit weer in de auto net als anderhalve maand geleden en voor dat ik hier in le son du cor belandde heb ik nog boodschappen in de franprix gedaan. Lekkere dingetjes, fruit en tomaten.
Ik denk dat ik haar binnenkort nog maar voor heel weinig nodig zal hebben.
Basje en dat is het, ik zeg niet dat het over is maar ik ben echt een stap verder.
En dat is maar goed ook, de laatste dagen liep ik met sombere gedachten rond en ik dacht echt dat ik op een gegeven moment in de niet al te verre toekomst er een einde aan zou maken. Ineens leek me een schot door het hoofd, mijn slaap, de beste methode.
Zonder liefde verder te moeten leek me onmogelijk op de lange duur en vooral ook als het leven een aflopende zaak is (lichamelijk en geestelijk).
Althans dat was het enige dat ik kon zien tot vanochtend.
Ik heb ‘haar’ dus gezien en het loopt altijd toch een beetje anders als dat gepland is (gelukkig). Ik hoefde haar niet te bellen met de phone zoals ze voorstelde omdat haar deurbel het niet doet, want de deur stond open. Ik liep dus naar boven naar de tweede etage en klopte op de deur. Ik hoorde basje al ademen en een beetje piepen. Maar er gebeurde niets. Na een paar minuten ging ik op de houten trap zitten en nam ik toch maar mijn mobiele phone. Terwijl ik in de telefoonlijst naar haar naam zocht ging toch ineens de deur open en keek ze me aan in de deuropening, zonder expressie nog steeds als een vis in/uit een kom.
Ze zag er niet al te fris uit en ik vroeg, ja ik kan het niet laten, of alles goed ging.
Ja zij ze ook iets niet laten kunnend; niets zeggen.
Even toen ik binnen stond en ze iets vriendelijker keek dacht ik dat ze iets wilde zeggen maar dat was niet zo, ze vroeg of ik de lange riem nam maar ik had het niet verstaan, ik was met basje in de weer, die me likte en tegen me aan sprong.
Ze vroeg het nog een keer en of ik de kleine riem ook wilde, en ik zei van niet.
Ondertussen was ze weer her normal irritated self geworden, god may know why! Missschien had het met mij te maken maar misschien ook helemaal niet. Ik pakte het hondekussen op en liep er mee naar de deur en ik vroeg of ze dan zaterdag halverwege zou komen om hem op te halen. Ja zij ze alsof dat al helemaal uitgesproken was, ik wilde een tijd herhalen maar voor ik daar aan toe kwam zei ze al dat ik dan moest sms-en als ik wegging. Geen email om wat voor reden dan ook.
She always does that, dingen bepalen alsof ze al besproken zouden zijn omdat dat zo vanzelfsprekend zouden zijn, niet begrijpende dat haar plan een van de vele mogelijkheden is en dat hoe dan ook er bepaalde dingen uitgesproken moeten worden, bij voorkeur door allebei denk ik dan in al mijn sociale eenvoud. Once a bitch, always a bitch.
Het is inmiddels bijna acht uur ik ga zo even een kebab eten hier in de buurt en dan weer naar basje en naar Yport.
Het terras is bommetje vol want het is lekker warm en ruimschoots zonnig. Op het jeu de boule terrein is er een groep mensen gaan zingen, een zangclub of zo en ze hebben veel succes. Mij irriteert het, al die georganiseerde happiness. Meer zin in de spontane mess van het terras, een zekere anarchie, geen legertje zangers.
Een koffie en een cola was de schade maar voor de rest was er vandaag eigenlijk niet van schade sprake, in tegendeel een positieve dag die nog niet helemaal ten einde is.
Kus kus kus helder.